Planning 2014

De kogel is door de kerk. Ik heb er even over gedaan om te beslissen wat ik dit jaar echt wou doen en uiteindelijk ben ik er uit geraakt:

Stages:

• Februari - week Lanzarote
• April - week Ardennen
• Begin juni - weekend Eifel

Wedstrijden:

• 2 kwarttriatlons als voorbereiding
• begin mei (Geel of Lille)
• eind mei - begin juni (Meer) - of eventueel halve triatlon van Terheijden als training

• 2 volledige triatlons
• 29 juni - Ironman Klagenfurt
• 13 september - Challenge Almere (EK) 

• Enkele triowedstrijden, 1/8e in juli/augustus

Op naar 2014 ...

Net terug van een duurloopje van 25km, waarvan het resultaat nog maar eens bewees hoe veel beter de conditie al is dan exact een jaar geleden. Alles kan blijkbaar nog beter maar het bijna voorbije jaar 2013 zal toch voor eeuwig in mijn geheugen gegrift blijven als het jaar waarin een heel grote droom uitkwam. En mijn drang naar meer doet me net te vaak vergeten hoe het allemaal is gekomen. 10 Jaar geleden kon ik geen 2km lopen zonder stoppen. 5 Jaar geleden kwam ik als een lijk over de finish van de 10 Miles in Antwerpen na 1u35. In 2013 kwam ik uitgeput maar in betere fysieke toestand over de finish van de Ironman van Lanzarote ... En toch denk ik dikwijls eerder aan de minuten die ik daar heb laten liggen door maagproblemen, door de verschrikkelijke winter, en door die zware griep 3 weken voor de start, in plaats van te genieten van een prestatie waarvoor niemand me ook maar 1 cent zou gegeven hebben zo veel jaren geleden. 

En laat het nu net de centen zijn die me drijven richting 2014. Nee ik heb geen profcontract versierd, al weten ze niet wat ze missen, maar 2014 staat in het teken van onze actie voor Kom op tegen Kanker. Onmiddellijk na mijn exploot op Lanzarote, voelde ik al de zin om dit nog eens te doen. Er zou echter meer nodig zijn dan een persoonlijke motivatie om terug stevig te beginnen trainen. Ik bedacht dat mijn persoonlijk verhaal en mijn vele vrienden en volgers, misschien ook wel iets zou kunnen betekenen voor anderen. En dan bedoel ik geen atleten maar mensen die minder geluk hebben met hun gezondheid. Ik vond onmiddellijk een perfecte bondgenoot in de figuur van Bert Nijs, een collega BrTC-er, ex-kankerpatiënt, en notoir sporter voor het goede doel. Bert had enkel even tijd nodig om zijn vrouw te overtuigen, maar daarna ging het heel snel. De Ironman van Klagenfurt werd het doel waar we onze kilometers zouden 'verkopen' voor het goede doel. Toen 5 van onze andere clubgenoten dit hoorden, sprongen ze mee op de kar en de Ironman Tegen Kanker was geboren. Onze actie werd met veel enthousiasme onthaald bij de organisatie van Kom op tegen Kanker en vanaf 1 januari start de sponsoring op http://www.ironmantegenkanker.be. 

Tot op vandaag heb ik alles vrij goed op een rijtje en kan ik de tijd tussen mijn bedrijfje, het trainen en mijn persoonlijke leven goed organiseren. De motivatie en conditie zitten allebei prima, en ik hoop vooral dat de winter ons niet plots gaat overvallen als vorig jaar. Ik ben immers een buitenmens met nood aan voldoende daglicht. Ik heb stevige persoonlijke ambities gezet voor  Klagenfurt, al hoop ik vooral dat we er met zijn allen een fantastische actie voor het goede van maken.

Prettige feestdagen en gelukkig nieuwjaar iedereen!

Winterconditie

Met een verlengd weekendje dat ik mezelf cadeau had gedaan, is vorige week mijn missie naar Klagenfurt volledig van start gegaan. Bovendien is onze actie voor Kom op tegen Kanker ook officieel goedgekeurd en kunnen we binnen 2 weken starten met het inzamelen van de centjes via onze website http://www.ironmantegenkanker.be.

Zelf wou ik eens voelen hoe het momenteel met de conditie en de recuperatie gesteld was. Donderdag heb ik een 80km rustig gefietst en een herstelloopje van 1u gedaan. Vrijdag dan de eerste echte lange zwemtraining van 1u45 (4800m). Zaterdag heb ik een duurloopje van 15km gehouden om dan zondag af te sluiten met een stevige duurfietstraining van 107km. Tussendoor heb ik ook nog enekel sessies stabilisatie gehouden van telkens 15-20min. De recuperatie was na elke training super en ik heb me ook geen moment echt moe gevoeld. Waar ik vorige winter op zowat elke van die trainingen mezelf een keertje tegenkwam, was dit nu helemaal niet het geval. Integendeel, tijdens het zwemmen en fietsen werd ik precies beter met de kilometer na telkens een aarzelende start.

Uiteindelijk heb ik op 4 dagen tijd 12 uur getraind en heb ik nog meer zin dan anders om deze week door te gaan, al zal het een rustige herstelweek worden met kortere trainingen. Ik moet nu vooral zien deze basisconditie aan te houden en mezelf niet op te blazen de komende weken. Alles blijft nog gefocust op duurtrainingen met hier en daar eens een prikkel maar zonder te overdrijven in intensiteit en lengte. Conditioneel voel ik me momenteel 40-50% beter dan vorig jaar en voel ik dat ik er in Klagenfurt meer van terecht kan brengen dan het behalen van de finish. Laat ons wel hopen dat de weergoden ons goed gezind blijven de komende maanden.

De planning naar Klagenfurt 2014 blijft ook nog een onderwerp van verandering. De stages op Lanzarote en in Bastogne liggen al vast. Ook de trip naar Klagenfurt is al geboekt, waarbij we eerst een weekje aan het Gardameer gaan rusten en voorbereiden, alvorens naar Oostenrijk af te zakken. Qua wedstrijden ben ik er nog niet helemaal uit. De sequentie Geel/Lille - Leuven ligt voor de hand maar eigenlijk heb ik totaal geen affiniteit met die wedstrijd in Leuven. Je verliest al veel tijd om er te geraken, dan is het een gezeul om naar de zwemstart te sukkelen met de fiets op de bus, en het loopparcours is nu ook niet zo mooi. Meer en Terheijden zijn een mogelijk alternatief dichter bij huis. verder te bekijken ...

Discipline, dedication en vooral terug goesting

2 Weken na de ontgoochelende opgave in de marathon van Nice-Cannes, heb ik gisteren toch al onverwacht de loopschoenen terug kunnen aantrekken. Aanvankelijk zag het er 14 dagen terug niet zo goed uit. Ik vreesde voor een stressfractuur aan een middenvoetbeenje, aangezien de dagelijkse verbetering eerder klein was te noemen. Maar wat er vorige donderdag gebeurde, kan ik nog steeds moeilijk verklaren. Ik zat rustig achter mijn bureau en plots was er een helse steek ter hoogte van de blessure. De pijn heeft zo'n halve minuut geduurd en de uren erna voelde mijn voet terug even pijnlijk als tijdens de marathon. Ik had er even geen goed oog meer in en dacht dat een scan stilaan zou aangewezen zijn. Niets was echter minder waar. Vrijdagochtend was alle pijn volledig weg en kon ik mijn voet terug bewegen als vanouds. Ik besloot niet te overenthousiast te zijn en rustig af te wachten. Lopen zou ik pas doen als ik minstens 4 dagen niks zou voelen. En het zij zo ... Ik vermoed dat het uiteindelijk een ontwrichting of zo is geweest in mijn middenvoet, dat dan plots op natuurlijke wijze terug is goed geschoten. Vreemd maar hoe kan ik het anders verklaren? Gisteren heb ik terug 10km gelopen tegen een rustige 11km/u. De hartslag was maar een beetje hoger dan 2 weken terug en het gevoel was vooral terug goed. Door zo'n tijdje niet gelopen te hebben, voelde ik wel onmiddellijk wat er veranderd was tov vroeger en misschien dus ook de reden van de blessure. Ik landde gisteren constant op mijn middenvoet waar ik vroeger afrolde via mijn hiel. Dat is natuurlijk een gevolg van de doorgedreven trainingen en hogere basissnelheid. Door die landing voelde ik dat ik eigenlijk te veel speling heb in mijn loopschoen ter hoogte van mijn tenen. Ik moest dus mijn veters heel hard aantrekken bovenaan, waar ik beneden eigenlijk zit te zwemmen in ruimte. Hoogstwaarschijnlijk gaat een extra zooltje vooraan de voet mijn probleem definitief oplossen.

Ondanks de voetproblemen en de anti-climax van de marathon heb ik echter niet stilgezeten die voorbije 2 weken. De eerste week probeerde ik vooral de goesting wat terug te zoeken door eens iets compleets anders te doen. Ik ben terug begonnen aan een dagelijkse sessie van 15-20 minuten stabilisatie-oefeningen. Vooral met het oog op het zwemmen heb ik daar nog veel marge. Muziekje op de achtergrond, matje onder de rug en ik begon me zowaar te amuseren, vooral dankzij de snelle progressie. De alombekende 'plank' ging op een week tijd van 15 seconden naar 1 minuut en de frequentie van buikspieroefeningen zonder rustpauze wordt elke dag beter. Toen ik dan ook terug ging zwemmen, voelde ik onmiddellijk reeds het effect. Dat was al een eerste goede motivator.

Naast de stabilisatie-oefeningen heb ik het ook nog eens aangedurfd in het bos te gaan rijden met de mountainbike (al is het bij mij eerder een semi-crossfiets). Dat was absoluut niet mijn ding maar ik gooide even alle vooroordelen en slechte ervaringen overboord, en waagde me op mijn eigen tempo aan de paadjes, hellingetjes en plassen van de Brechtse Heide en Drieboomkensberg. Na anderhalf uur kwam ik dolgelukkig en vol modder thuis. Dat was voor herhaling vatbaar. Ik was ook maar 1 maal op mijn gezicht gegaan, niet door onhandigheid, maar door een boomwortel die je echt niet goed kon zien onder de bladeren. De tweede week ben ik terug iets traditioneler gaan trainen, nog steeds in afwachting van de miraculeuze genezing van de voet. Met de tijdritfiets op de rollen en de racefiets op de weg vond ik het fietsplezier helemaal terug, wat al snel resulteerde in een 10tal uurtjes trapplezier, solo en met de BrTC-ers. Met de uitstekende basis-loopconditie liep het fietsen al snel als een trein. Ook in het zwembad voelde ik me terug goed. Ik voelde me meteen terug meer glijden dankzij de betere stabiliteit.

Het zijn 2 weken van twijfel en zoeken naar de motivatie en goesting geweest, maar uiteindelijk lijkt alles weer in de plooi te vallen. Als ik even terugblik was de opgave in de marathon jammer, maar had ik anderzijds wel de ganse voorbereiding prima afgewerkt. Mijn loopconditie (en -techniek voor zover je dat bij mij zo mag verwoorden) is beter dan ooit en onmiddellijk zie je dan ook mijn fietsen terug herleven. Als ik deze basis nog kan onderhouden zonder blessures tot in januari, ga ik enkele treden hoger beginnen aan de voorbereiding dan alle seizoenen voorheen.

Mijn plan richting de IronMan van Klagenfurt op 29 juni begint dan ook stilaan vorm te krijgen. Het zwemmen zal ik aanpakken als vorig jaar met een gemiddelde van 3 à 5 uur per week. Als ik deze dan nog extra ondersteun door 1,5 uur stabilisatie-oefeningen per week, gaat dat me zeker naar een goede zwemprestatie brengen, zoals dit jaar in Lanzarote. Voor het fietsen wil ik terug naar mijn vorm van enkele jaren terug toen ik op de 70.3 van Antwerpen vlot een gemiddelde van 37km/u trapte, en de Ronde van Vlaanderen vingers in de neus uitreed voor de volle 260km. Vorig jaar heb ik het hier echt laten afweten, mede door de barslechte winter. Momenteel is de fietsconditie al stukken beter dan exact een jaar geleden, en met nog 2 volledige weken stage extra in het voorjaar (waarvan eentje op Lanzarote) zullen we aardig op weg zijn. Qua lopen is het ook vrij eenvoudig uitgemaakt. Mijn schema voor de marathon dit jaar was qua resultaat heel goed. Enkel is het zeer belastend, en kan ik het fysiek nooit combineren met de andere trainingen. Bovendien reken ik ook niet op een marathon van 3u30 in Klagenfurt. Wat ik dus ga doen is hetzelfde marathonschema een beetje spreiden over 18 ipv 13 weken met meer herstel voor het lichaam. Ik ga ook de (progressieve) snelheid van de duurlopen ietsje terugschroeven zodat ik telkens comfortabeler de afstand kan volmaken en dus iets meer focus op duurtijd dan snelheid. De kortere intervallopen kan ik dan wel ongewijzigd houden.

Allemaal mooi in theorie maar het belangrijkste is dat ik er momenteel terug zin in heb. Vanaf 1 januari gaat ook onze sponsoractie online via http://www.ironmantegenkanker.be. Laat ons hopen dat de centjes die we zullen verzamelen voor Kom op tegen Kanker ook onze spirit en motivatie enkel maar zullen verhogen!

Marathon Alpes Maritimes - Fysiek (en mentaal?) te belastend

Vanochtend stond ik aan de start van de marathon Nice-Cannes en veel wil daar eigenlijk niet over zeggen. Mooi parcours, veel wind, en een organisatie die toch serieus problemen heeft om de groei aan deelnemers en de verschillende concepten (solo, duo, relay) bol te werken. Slechts 15 toiletten aan de start??  Ikzelf ben na 25km nog 1 minuut voor op schema (aankomst 3u30) doorgekomen maar heb noodgedwongen de strijd gestaakt met een peesontsteking/stressfractuur aan de rechtervoet.

Veel frappanter is het feit dat ik geen seconde van de wedstrijd heb genoten en ook helemaal niet opgewonden aan de start stond. Misschien is het Lanzarote-effect toch groter dan ik had gedacht. Ik heb in mei van dit jaar mijn grote droom verwezenlijkt en momenteel is er precies niks wat me nog echt motiveert om door te zetten. In Eupen ben ik na het fietsen nog op karakter naar de finish gekropen, en vandaag had ik gerust na 1km al de ingang van het hotel kunnen nemen, desondanks dat ik conditioneel nooit zo goed heb gezeten.

Ik moet me toch eens even gaan bezinnen. Volgend jaar met de bende naar de Ironman van Klagenfurt, daar kijken we toch naar uit? Of kijken we meer uit naar die week vakantie in Italië voordien ... Ik zal het even moeten laten rusten. De laatste weken heb ik me vooral geamuseerd met programmeren, en de looptrainingen, tja die duwden we er ergens tussen. Zwemmen heb ik al 3 weken niet meer gedaan en fietsen nog 1 keer, wat wel gezellig was met de club. Ik heb de indruk dat ik al maanden aan het sporten ben om enkel mijn lichaam wat strak te houden, en niet voor de sportieve uitdaging.

Ik ga de komende 3-4 weken werken, thuiskomen, en doen wat ik graag wil doen, als de voet gunstig evolueert. En het zal zichzelf allemaal wel een beetje uitwijzen dan zeker waarin ik zin begin te krijgen. We zullen wel weer spoedig aan de clubtrainingen staan zeker, en anders, tja we zien wel.

Marathon in functie van Ironman

Terugkijkend op de afgelopen jaren, en vooruitkijkend naar de Ironman van Klagenfurt 2014, kan ik maar één vaststelling doen: ik verlies alles wat ik opbouw tijdens het zwemmen en fietsen, terug bij het lopen.

Ik zou graag een mooie tijd realiseren in Klagenfurt en dan eigenlijk is het dan heel simpel als je vergelijkt met Lanzarote. Als ik hetzelfde zwemniveau haal, ga ik rond de 1u05 uit het meer kunnen kruipen. Als ik 1,5 maand langer kan trainen op het fietsen dan vorig seizoen (+ al die sneeuw), ga ik op het ideale parcours in Oostenrijk goed kunnen knallen richting 5u30. En alles wat ik dan nog nodig heb, is een marathon rond de 4 uur.

Ik heb er dan ook voor gekozen in het najaar van 2013 een mooie marathon uit te zoeken en 13 weken lang enkel op het lopen te focussen, weliswaar met 1 zwemmetje en fietstochtje per week om wat afwisseling te hebben en de spiertjes te ontspannen. Het verdict viel op de Marathon des Alpes-Maritimes van Nice naar Cannes, in november. Als ik die tot een goed einde breng, kan ik vol vertrouwen beginnen opbouwen naar de Ironman, met een heel goede basis in mijn minste onderdeel.

Nu was het zaak om nog een goede trainingsmethode te vinden. Ik was het lopen eigenlijk redelijk beu deze zomer omdat ik geen progressie meer maakte en altijd maar vasthing aan die duurlopen tussen 12 en 20km tegen een triestige 10 à 10.5 km/u. Bovendien heb ik een gebrek aan natuurlijke loopstijl waardoor het altijd opnieuw weer harken wordt, terwijl ik zonder aanpassing steeds in het zwembad of op de fiets kan springen. Uiteindelijk sloeg Marc Papanikitas, de collega van Vanessa, erin me te motiveren met een 'alternatieve' aanpak: 4 kwalitatieve trainingen per week, alles op snelheid, en geen eindeloze supertrage duurlopen meer. Dit allemaal gebaseerd op de 'souplessemethode' aangevuld met trainingen boven de 20km. De meeste trainingen vinden nu plaats in extensieve zone wat de techniek, snelheid en het loopplezier ook ten goede komt.



We zijn nu 5 weken ver in het schema van 13 weken. De eerste weken waren wat zoeken ook door onze vakantie. Maar ondertussen begint alles in de plooi te vallen. De intervaltrainingen tot 12-15km gaan al heel vlot, en ik heb geen problemen meer met snelheden van 12-13km en meer, wat al een grote vooruitgang is. Op de duurlopen +20 km, moet ik na 14-15 km noodgedwongen het tempo laten zakken en proberen vlot de afstand uit te lopen. Daar zit momenteel dus nog de uitdaging. Komende zaterdag staat er zo terug een 28km lange duurloop op het programma waar ik ook terug ga beginnen trainen op het verorberen van de overheerlijke energie-gelletjes. Benieuwd hoelang we de snelheid nu al gaan volhouden.

Ik begin me beter en beter te voelen tijdens het lopen. Hopelijk gaan de kilo'tjes er ook vlotter en vlotter af en krijg ik niet af te rekenen met blessures... Het doel is de marathon te lopen zo dicht mogelijk bij de 3u30 wat een ongelofelijke stap voor mij zou zijn.

Zeezwemmen in (K)Walcheren

In Zeeland wordt er elke zomer een criterium georganiseerd van een vijftal zeezwemtochten tussen 3 en 7km. Vorig jaar had ik er zo al eens eentje meegedaan wat me toen zeer leuk bevallen was. De organisatie is steeds eenvoudig maar prima en de sfeer best gezellig. Er komen telkens een 100tal zwemmers op af waaronder veel lokale zwemhelden die er al jaren aan deelnemen, maar ook steeds meer triatleten. Vorige zaterdag werd er een extralange tocht van 7km georganiseerd tussen Zoutelande en Vlissingen. Kilian had me hiervoor warm gemaakt en het leek me wel leuk als eindeseizoens-activiteit. 

Ik had geen enkele ambitie voor een tijd maar wou me gewoon rustig amuseren en tussen de mensen aankomen. Tussen de 150 deelnemers zat ook Tycho, wat prima uitkwam voor ons, want papa Jan wilde gerust met onze auto van de start naar de finish rijden tijdens de zwemtocht, zodat wij geen 7km moesten terug wandelen na de finish. Iets minder was wel dat we nogal ver geparkeerd stonden van de start en ons na de inschrijving nog moesten haasten om terug naar de wagen te gaan, wetsuit aan te trekken en tijdig aan de start te staan. Uiteindelijk hadden we nog 10 minuutjes over dus geen zorg. Een bezorgdheid die we tijdens onze wandeling naar de start echter wel hadden gekregen, was de grote aanwezigheid van kwallen op het strand. Er lag er wel eentje om de 5 meter tegen de waterlijn. 

Na een korte briefing liepen we vanop het strand in het water om aan onze marathontocht te beginnen. De vaargeul lag angstwekkend dichtbij de kustlijn dus het was aanbevolen niet te ver van het strand te zwemmen. Gelukkig waren er veel begeleidende boten en kayaks voor de veiligheid. Al vrij vlug merkte ik dat er serieuze stroming stond, en door de vrij matige wind erbovenop, was het op zijn minst woelig te noemen. Het ene moment zag ik iemand rechts van mij zwemmen, en 10 seconden later lag die 15m links van mij. Ik had dan ook enkele momenten van serieuze oriëntatieproblemen. Kilian had me gesproken van een herkenbaar torentje op het strand ongeveer in de helft, maar toen ik dat al meende te zien na minder dan 40 minuten, was ik toch, op zijn minst gezegd, verrast. Wat me minder aangenaam verraste echter was de schijnbaar alsmaar woeliger wordende zee en, veel erger, de grote scholen kwallen onder mijn neus. Op een gegeven moment zat ik in een groepje van een 10tal zwemmers waar iedereen om de beurt de pijn zat uit te roepen van een verse kwallensteek. En dan mag je wel een wetsuit aanhebben, die beesten steken wel in handen, voeten, nek en zelfs gezicht dan. Ik was naar zee afgezakt om me te amuseren en moet eerlijk bekennen dat ik de fun er minder en minder van begon in te zien. Toen ik dan op een gegeven moment 3 steken kreeg binnen de minuut op mijn 2 handen en 1 voet, had ik er echt genoeg van. Ik was het kotsbeu. Met een branderig gevoel in al mijn ledematen, heb ik me richting strand gewend, en de rest van de tocht gewandeld ver uit de buurt van die ellendige wezens. 

Uiteindelijk was ik blijkbaar al 5,5km ver gezwommen voor ik besloot te stoppen. Ik was geen voorbeeld van volharding en doorzettingsvermogen op dat moment maar mijn filosofie na Eupen was enkel nog doen wat leuk is dit seizoen. En kwallen jagen hoort daar niet bij. Die ander mannen stonden er na de finish schoon te staan met een medaille en vooral hele klodders anti-jeuk zalf op handen, voeten en gezicht. Voor mij hoefde het niet meer. Ik begon me vooral af te vragen hoe het zat met die mannen zonder wetsuit in hun speedo-ke, mag er niet aan denken. 

Na mijn leuke ervaring vorig jaar vond ik het raar dat sommige kennissen vertelden dat ze nooit nog van die zeezwemtochten meedoen. Er is ook absoluut niks mis met de organisatie en sfeer. Maar de omstandigheden die ik zaterdag meemaakte, hoeven voor mij toch ook niet meer. De meerwaarde van zo'n tocht voor mijn persoonlijke ambities is beide deze gereduceerd tot nul.