Vanessa's eerste volledige Ironman

Enkele weken geleden maakte Hans al gebruik van deze blog om het verhaal te doen van zijn halve triatlon in Eupen. Nu is het aan mijn eigen vrouwke Vanessa over de avonturen van haar eerste volledige Ironman in Mallorca:

Voila, als er al een populaire blog bestaat.... En... " als vrouw van " eigen ik mij ook het recht toe om hier iets te mogen schrijven. Over mijn vorige prestaties heeft Kris regelmatig iets vermeld, maar over mijn eerste volledige Ironman in Mallorca wou ik graag zelf mijn verhaal doen op ZIJN blog. Des te meer omdat deze wedstrijd voor een deel ook van hem was... Ik geef het niet graag toe, en af en toe vloek ik erop, maar "soms" kent hij mij beter dan ikzelf... (Venteke... ik schrijf hier wel "soms" he ;-) )

Mijn voorbereiding liep niet helemaal zoals gewenst. Na mijn kwarttriatlon in Retie kreeg ik een voetblessure rechts en sindsdien ben ik wat beginnen sukkelen. Toen al 2 weken niet gelopen, maar wel heel veel kilometers op de TT gedaan. Uiteindelijk de voet op tijd in orde gekregen voor het WK 70.3 in Zell am See  op 30 augustus. Daar een goede en verstandige wedstrijd gedaan. Redelijk gas gegeven, maar niet helemaal "in mijnen tunnel" zoals Kris het omschreef, want Mallorca is wel vier weken later... Een mooie generale dus!

Het was erg warm geweest in Zell en dat heb ik wel gevoeld in de recuperatieweek achteraf. Ik voelde toen al dat mijn lichaam en kopke echt geen zin/kracht meer hadden om nog echt lange kilometers te doen en  mijn TT fiets was ik intussen eigenlijk al beu. Ik begon dan toch nog maar aan een training met als doel om ergens tussen de 18 en de 22 km te lopen, want ja,...ik moet wel een marathon lopen en in verhouding tot andere atleten loop ik sowieso al minder kilometers omwille van het kraakbeenletstel in de knieën. En ik was dan in juli ook al twee weken kwijt geweest... (Dus heel veel twijfels en vragen in dat kopje...) Maandag 7 september... Ik ben niet verder dan 17,5 km geraakt... Frictiesyndroom links... De volgende morgen veel pijn, tranen en ..."Ik wil niet meer trainen" en "ik wil niet meer naar Mallorca!". Waarop mijn Kris droog antwoordt : "Dat is geen optie..."

Alle hens aan dek en niet meer lopen tot D-Day!!!

Ik moet hier Hans Vander Mast (osteopaat) en Koen Van de Mieroop (sportmasseur) ongelofelijk bedanken!!! Zij hebben mij meermaals, in mijn ganse voorbereiding, tussen hun agenda's geplakt! Jullie zijn helden met gouden handen! Daarbij hebben ze ook steeds de nodige energie gestoken in de bijhorende sportpsychologie en peptalk, die ik ook echt wel kon gebruiken.

Hetzelfde geldt voor mijn superbazen Dirk en Gert, van Studio Sport. Het was allemaal geen moeite om mij tussen de uren naar de kine te laten gaan (Ook bedankt Anne Stevens om mij last minute nog bij in te plannen!), nog maar eens mijn zolen bij te sturen, een uur vroeger vertrekken om nog een training wat rustiger af te werken, enz... En ook hier de nodige aanmoedigingen en peptalk bij de vleet!!! En daarbovenop nog een mooi Scott sportpakket!!!

Dan eindelijk het vliegtuig op naar het goed weer...

Dat ontstekingsremmers hun werk kunnen doen is zeker, maar dat ze ook negatieve effecten hebben, heb ik aan den lijve ondervonden...en zeker in combinatie met de nodige stress en zenuwen... Rugpijn, plotse blokkages en me gewoon slecht voelen en slecht slapen... Dus nog geen fijn gevoel gehad bij de twee fietstrainingen op locatie...Nog meer stress en tranen. Toen begon het mij te dagen... Ik heb de laatste Brufen ingenomen op zondagavond en heb op dinsdag de beklimming opnieuw gereden met Bram en Wim, de clubgenootjes die intussen gearriveerd waren. Ben met een super gevoel van de fiets gestapt. Woensdag waren alle kwaaltjes over en ook de knie voelde goed aan. Ik voelde zelfs niets meer van die ontsteking. Donderdag nog een lekker zwemmeke gedaan...

Yes, ik was er klaar voor! Dat het nu maar snel zaterdagmorgen is. Het klaarmaken van gerief, gekleurde zakken, briefing, Bike check-in,... het is allemaal routine ondertussen (Tja, wij zijn fans van het ironmancircus...

Iedereen zegt wel dat je op tijd in uw bed moet kruipen, maar je slaapt toch niet goed de nacht voor uw wedstrijd. Dus vond ik het veel leuker om nog gezellig bij de familie te zijn, ons Tante Vi haar "slonsbroek" overaan getrokken om mijn spieren warm te houden, en met de jongens een ontspannen spelletje Carcassonne te spelen waar dan te pas en te onpas de woorden: "Godverdoemme, ier se daar se, punten veur maan" uit nonkel Eddy zijn mond ontsnappen... Zalig!!!

D-Day! Rustig opgestaan en iets gegeten. Dat ging eigenlijk nog beter binnen dan verwacht. Naar de wisselzone, bandjes oppompen, zakken bijvullen en naar het strand. Wetsuit aan en afscheid genomen van Kris. In mijn startvak (1u-1u15') gaan staan voor de rolling start. Wat was ik toen blij dat ineens maatje Peter Van Bel naast mij kwam staan, want het huilen stond mij daar toen wel nader dan het lachen. Toen was ik echt bang. Maar Peter stelde mij gerust, samen met de sympathieke Gentenaar Jean Marc. Toen kwam ook Wim daar nog even vrolijk rondspringen (Heeft die mens ooit stress???)

Startschot, 100m het water in en dan voelen : "Dees gaat hier goed", is wel een heel tof gevoel. Na 40' terug op het strand, maar de tweede lus was korter, dus dat zou goed komen. Toen ik aan de waterlijn kwam zag ik op mijn polar 1u03'55". De timingmat lag nog wel een beetje verder! Bangelijk, dit was echt goed! Met alles onder 1u10' was ik content geweest, maar zelfs onder 1u05'... Dat was dus goed begonnen.

Het eerste stuk van het fietsparcours waren vooral lange, rechte stukken. Ik voelde mij goed en was geconcentreerd aan het "eten en drinken op de klok". Ik ging goed vooruit en was een vlotte cadans aan het trappen. Na 50 km dacht ik zelfs nog: "He eigenlijk moet ge u hier ni moe maken" Het deed mij ook niks als mensen mij voorbij staken. Althans toch de mannen niet. Als het vrouwen waren dan kon het competietieduiveltje in mij het toch niet laten om hun nummers te checken om te zien in welke age-group ze zaten... Maar mijn "mij-kenner" Kris had mij ingepeperd : "laten rijden!!!" Dus heb ik dat ook gedaan.

Na 2u45' terug in Port d'Alcudia! Goed gereden dus! Tevreden over dat eerste deel en de benen voelden nog goed. Maar wat was ik blij toen ik aan de klim kwam! Dan kon ik eindelijk een andere houding aannemen!! Ik had nek- en hoofdpijn. Mijn TT is echt mijn vriend niet meer!!! Ik begon te klimmen en voelde dat dat super ging, op cadans en een vlot verzetje naar boven en intussen een paar stoempers met volle wielen voorbij rijden. Ik had de klim intussen al 2x gedaan op training, dus wist perfect waar ik moest schakelen, eten, drinken.... Op het tussenstukje boven heb ik een dafalgan genomen, want de hoofdpijn was nog niet weg (ondanks de andere houding). Die zou wel snel werken en dan kon, na dat kleine extra stukje klimmen, wel met een frisser hoofd aan die haarspeldbochten beginnen. Die afdaling was nog leuk en het was niet zo ver meer, maar die laatste 40 km begon ik mij wel te vervelen... Ik had het nu wel gehad, dat fietsen. Ook al was ik blij met de tijd, want ik zag dat ik net onder de 6u zou binnenkomen.

Bij de wissel voelde ik al dat mijn hamstrings wat stijf aanvoelden en ook onderaan mijn rechter voet voelde ik een drukgevoel. Aan de zoutafzetting op mijn trisuit te zien, was het verstandig dat ik die extra bus ORS naar binnen zou kappen. Ik ben beginnen lopen aan het beste gevoel dat mijn benen toelieten...Dat was rond hartslag 160. Tolereerbaar, maar misschien beter toch een beetje lager. Dus klein beetje vertraagd, maar nog wel een soepel gevoel in de benen en ik haalde mensen in. Na 8 km lopen voelde ik echter het frictiesyndroom links al terug opkomen... Dit zou een pijnlijke marathon worden... Vanaf km 15 voelde ik ook een kramp in mijn hamstring opkomen, dus af en toe op een borduurke even gestretcht. Ik bleef wel lopen.

Aan de splittijd op 21 km had ik wel al door dat het sowieso niet zou lukken om hem nog binnen de 4u uit te lopen. En al zeker niet toen ik ineens na 24 km op de grond zat met een geweldige kramp. Daar stond wel ineens toevallig de sympathieke Jean Marc bezorgd naast mij en een Spaanse atleet heeft mij een ijsblokje in mijn hand geduwd en hij riep dat ik dat tegen die kramp moest houden. Dat hielp en ik voelde de kramp een beetje zakken naar mij kuit. Daar kon ik wel mee lopen.... heb dan stukje naast JM gelopen en die verzekerde mij dat ik hem wel zou uitlopen. Het ging dan terug iets beter en ben verder weggelopen. Toen ik bij de superverzorgers/familie in de persoonlijke bevoorradingszone liep, heb ik tegen Kris gezegd: "Dit is het saaiste wat ik ooit gedaan heb..."

Van mijn voedingsplan is het laatste uur ook niet veel meer in huis gekomen (ik was de tel kwijt, uren, kms,...?) en de dafalgan die ik nog genomen had, in de hoop dat mijn knie iets minder pijn zou doen (Brufen durfde ik dan toch niet goed meer), heeft niet echt geholpen. Maar wandelen??? Dat nooit!!!! Ik heb alleen gewandeld aan de drankposten, zodat ik wel genoeg vocht binnen had en het niet over mijn trisuit zou hangen... IK MOEST EN ZOU BLIJVEN LOPEN! Ik moest toen ook nog denken aan onze Leen Coen haar uitspraak bij haar deelname aan IM Maastricht : "Geduld, het einde komt wel...". Als er nu één ding is dat ik niet heb...

Uiteindelijk was er dan de laatste 2 km langs het blauwe padje naast het strand. Ook ingepeperd door mijn ervaren IM : "zorg dat ge alleen zijt op dat tapijt en niet te snel onder de finish onderdoor." Dus gezicht afgeveegd met het laatste sponske, brilleke op het petje en naar de finish... Ik was er na 11u22', maar alles deed zo'n pijn, het was allemaal één grote waas. Had nog juist het besef dat ik mijn handen omhoog moest steken. Dat was dan de finish waar ik zo van gedroomd had... Kris stond aan de kant. Ik ben naar hem toe gegaan, ben beginnen huilen en gezegd : "Dit wil ik nooit meer doen."

En nu, een dag of twee later, en al iets minder pijn maar toch nog steeds een beetje pinguïn-walk, denk ik daar nog steeds hetzelfde over. Hawaii, de droom van elke triatleet? Niet (meer) die van mij... Maar ik snap wel dat het een ultieme ervaring is voor atleten die zich helemaal kunnen vinden in de full distance.

Nee, zo'n volledige IM is niet voor mij weggelegd. Ik wil niet nog eens al die trainingsuren, die focus (Luk Tijsmans, wat heb ik hier een groot respect en bewondering voor u!!) moeten doormaken om dan eigenlijk iets te gaan doen wat ik niet leuk vind. 

De sportarts had het ook al gezegd : "Je heb alles in u om het te kunnen, behalve uw karakter..., want jij kan eigenlijk uzelf in de vernieling trappen en lopen. Ideaal om gas te geven, maar niet voor de lange afstand. Maar het is een uitdaging." 

Verder weten we dat mijn "carosserie" (jammer genoeg) ook niet altijd even goed ineen zit, maar dat ook vooral mijn kopke niet gemaakt is voor zo'n lange afstand en de trainingen die daarbij horen. Ik ben "ne veel te grote wiezeweus" en heb veel variatie nodig. Ik train wel graag, de ene keer mag dat wat meer zijn, de andere keer wat minder, maar dat mag allemaal niet te lang duren... En in plaats van mij te moeten inhouden omdat ik een lange training moet afwerken, zou ik veel liever mee spelen op de bergjes, bruggen en sprintjes met onze jonge gasten (Kilian, denk de komende maanden maar na voor dat je aan uw koekske begint :-)  

Begrijp me echter niet verkeerd. Ik heb geen seconde spijt van deze ervaring en qua doorzettingsvermogen ben ik hier echt wel weer gegroeid. Ik heb naar mijn gevoel er ook alles uitgehaald wat ik kon en heb nergens het gevoel van: "als ik hier zus en daar zo... dan ..." Deze basis blijf ik ook meedragen. En als ik ooit stop met triatlon, dan heb ik het ganse gamma gehad van een 1/8ste tot een volledige IM, met zelfs een WK 70.3. Dank u wel trainer Luc voor de begeleiding in dat ganse programma. Ik heb veel van u geleerd en deze finish is een mooie bekroning van onze samenwerking.

Mallorca was dus een unieke ervaring, samen met BrTC clubgenootjes Luk (Die topper mag naar Hawaii!!), Wim, Michel en Bram. Deze laatste was ook aan zijn proefstuk toe, en heb hem met veel plezier gecoacht voor eveneens zijn eerste Ironman. Ik ben dan ook heel trots dat hij na 10u14' over de finish gelopen is!! 

 

Oei, ik doe de full distance niet graag... ? Geen probleem, want ik weet intussen ook wat ik wel graag doe, nl. de halve afstand. Je hebt nog een beetje tijd om op gang te komen (jaja, zo jong ben ik nu ook niet meer) maar je mag nog wel wat "spelen" en hier en daar een iets hogere hartslag wordt je ook nog wel vergeven. 

Er ligt dus nog een wereldwijde 70.3-speeltuin voor mij open!!! En ondanks de pijntjes die er nu zijn, zijn er (traditioneel) toch al weer wedstrijdplannen voor 2016.... en... het WK 70.3 verhuist in 2017 nog eens naar de States... :-)

Ironman Mallorca 2015 - Startlijst BrTC en bevriende atleten

Start om 7u37

Vanessa Cuyvers - 569
Luk Tijsmans - 396
Bram De Bakker - 905
Wim Lemmens - 964
Michel Cassiers - 2251
Francois Hemgenberghs - 2265
Mike Ley - 1244
Peter Van Bel - 421
Luc Daems - 406

Toch maar traditioneel langs Balen

Hoewel het niet de bedoeling was na Zell nog een wedstrijd te doen, was de goesting plots nog aanwezig voor een kort uitstapje langs Balen. De sprintafstand is echt mijn ding niet maar ik had nog zin in een dik uur alles geven en ik overtuigde Steve om nog mee te gaan ...

Het weer was licht wisselvallig maar droog en vooral niet te warm. Met een 120 deelnemers (inclusief trio's) was de 500m zwemmen pure horror. Overal armen en benen en ik kon amper ademen of oriënteren. Na een bedroevende 66e plaats tijdens het zwemmen, moest ik alle zeilen bijzetten op de fiets. Mijn nieuwe tijdritfiets was nog niet aangekomen dus ik weer de Koga op en dan kom je toch weer net dat tikkeltje te kort om de aerodynamische TT's te volgen. Serieus afgezien maar toch al opgeschoven met een 43e fietstijd na 25km fietsen.

Tijdens de 5,5km  lopen begon ik eindelijk in mijn ritme te komen zonder een constant gevoel van gejaagdheid. Ook bij het lopen een 43e tijd en uiteindelijk als 44e aangekomen na 1u17:41. Tien minuten later kwam ook Steve aan hevig vloekend waarom hij weer op mijn idee was ingegaan ...

Uiteindelijk hebben we ons beiden geamuseerd. De resultaten waren niet super maar gaven genoeg voldoening om het triatlonseizoen echt te beëindigen. Steve gaat er in Mechelen echter nog een lap op geven terwijl ik als supporter/mechanicien naar Mallorca vertrek.

De zon van Zell-am-See

Het voorbije Ironman 70.3 weekend in Zell-am-see kleurde helemaal BrTC-geel met 4 kids, 8 deelnames aan de 70.3, 2 kwalificanten aan het WK 70.3, een vliegende reporter zonder moto, en veel supporters.

 

Tijdens de parcoursverkenningen voelde ik al voor het weekend dat ik nog in behoorlijke conditie zat en er tevens echt nog eens zin in had. Mijn ouwe getrouwe Koga had nooit gedacht een Ironman-ervaring mee te maken, maar door de inmiddels bekende TT-diefstal een maand geleden was er geen andere optie. Hij bracht het er echter prima van af.

 

Door de warmte en drukke voorbereiding waren we er jammer genoeg niet in geslaagd om voor onze kids te gaan supporteren, maar op de 'pasta'-party was er eindelijk verbroedering in de BrTC gelederen. De bike check-in en andere voorbereidingen verliepen prima ondanks de hitte en er heerste een gezellige stress in de vooravond van de wedstrijd. Deze uitte zich in het BrTC-huis vooral in flauwe moppen, kilo's geschoren beenhaar en één wiebelende voet.

 

Ik startte zaterdag in de laatste wave om 7u15 samen met Steve. In het mooie weer en rustige water voelde ik me onmiddellijk goed en voor één keer kwam ik eens niet misselijk maar vol energie uit het water, wel pas na 35 minuten. Straks meer analyse omtrent die toch eerder trage tijd ...

 

De wissel verliep prima en ik kon in de achtervolging gaan op de andere BrTC-ers uit voorgaande waves. De eerste 25km tot aan de klim kon ik de gas stevig opendraaien, en massa's andere atleten inhalen (38km/u avg), doch geen BrTC-er te zien ... Op de flanken van de Hochkönig voelde mijn Koga met triple-verzet zit als een vis in het water en ik kon honderden deelnemers voorbij steken, en plots toch een geel vestje! Het was Peter Philips op weg naar een bijzonder knappe prestatie na ziekte begin dit jaar. De laatste 2 km van de klim volgden aan 14% gemiddeld stijgingspercentage. Niet echt in mijn voordeel maar ik bleef toch vooral mensen inhalen.

Op de top was het ergste van de rit voorbij (18km/u avg geklommen) en ik kon me in de afdaling smijten. Mijn valpartij onlangs bezorgde me echter nog te veel schrik om hard door de eerste technische passage te gaan met een vijftal stevige bochten. In de lange brede afdaling nadien, zette ik alle zeilen bij maar met mijn relatief klein verzet vooraan kon ik de TT-machines daar niet bijhouden. Na 70km passeerde ik terug in Zell-am-See door de enthousiaste menigte, me afvragend waar al die andere BrTC hardrijders ergens zaten. Enkele minuten later kwam ik op een parallel stuk Yves en Pit tegen. Zij waren 10 minuten voor mij vertrokken en hingen momenteel nog een 4-5tal minuten voor. De laatste 15km langs Kaprun waren nog best pittig en ik besloot me dan ook koest te houden in een groep atleten met wie ik al een uur haasje over zat te spelen.

Bij het ingaan van de wissel sprak ik nog kort met Pit die zo goed als klaar was om aan zijn loopnummer te beginnen. Ik vertrok uiteindelijk 1 minuut later na het ledigen van mijn 2e drinkbus met ORS. Ik had trouwens voor de eerste keer mijn fietsproef op gelletjes gedaan ipv powerbars. Dat ging vlekkeloos zonder maag/darmklachten maar ik vrees wel dat ik iets te weinig sportdrank bij had gedronken aangezien ik wat honger kreeg.

 

Ik maakte me geen zorgen over de opgekomen hitte (+30gr) bij de start van het lopen omdat het parcours 'zo goed als volledig in de schaduw zou liggen'. De aandachtige lezer heeft hier reeds het gebruik van aanhalingstekens kunnen onderscheiden. Ik begon stevig aan 4'40" per kilometer, passeerde de enthousiaste supporters, en had Pit te pakken na 4 kilometer. Yves, Raf en Anna liepen allemaal enkele minuten voor mij, maar ruim minder dan de tijd die ze voor me gestart waren. Enkel met Mirco was het op dat moment heel spannend. Ik rekende eventjes uit dat ik normaal tussen de 5u15 en 5u20 zou moeten finishen, met wat licht verval ingecalculeerd ...

 

Ook de drie puntjes in bovenstaande zin beloven niet veel goeds. Na 6km kwamen we op een stuk vals plat waar de zon ineens vrij spel had en geen zuchtje wind voor handen was. Ik maakte kennis met het medisch begrip 'zonneslag' en viel plots van boven de 12km/u terug op slenteren. Het was alsof een losgeslagen vliegenmepper op mijn hoofd was terecht gekomen en ik begon volledig te oververhitten. Ik zag aan de overkant Raf, Anna en Yves nog lopen terwijl Pit me opnieuw inhaalde. Na de helling had ik gelukkig even tijd om me te verfrissen aan de bevoorrading en ik kon me wat herpakken op de afdaling nadien. Ik had echter al wel enkele minuten verloren en het goede gevoel was weg. Na de eerste ronde herstelde ik een beetje in Zell-centrum waar er wat schaduw was en vooral een briesje door de straten blies.

 

De aanvang van de tweede ronde luidde echter een nieuw moment van oververhitting in en ik heb tot na het stuk vals plat (km 16-17) enkele malen rustig moeten stappen om te bekomen. Op de terugweg naar Zell verbeterde mijn toestand opnieuw en ik stak nog het gras over voor een high five met de The Great Van Gysel die gelukkig de bike-cutoff had gehaald en nog kon beginnen lopen. De laatste 3km heb ik dan toch nog maar alles uit het oververhitte lichaam gehaald om uiteindelijk te finishen in 5u32. Waar ik na 7km lopen nog in een clash zat met Mirco voor de 5u15, moest ik op het einde alles uit de kast halen om me tussen de andere BrTC-kleppers te nestelen in de eindstand.

 

Uiteindelijk heb ik de rest van de dag doorgebracht onder koude douches en rustend op bed. Gelukkig was ik er zondag zo goed als volledig door om te kunnen supporteren voor Vanessa en Kilian, en met het nodige relativeringsvermogen de laatste 10km van mijn wedstrijd te verwerken. Dit laatste vooral door de aanwezigheid van de andere BrTC helden en supporters.

 

Wat hebben we uiteindelijk geleerd:

• De conditie was nog zeer goed. Tijdens het zwemmen was mijn gemiddelde hartslag slechts 118 wat dus wil zeggen dat ik (weer) in sleep modus ben gesukkeld. Het zwemmen voelde zo wel goed aan maar ik had me veel te veel ingehouden om wat deftige snelheid te maken. Een 32-33 minuten mag normaal geen probleem zijn. Het fietsen was goed, met voldoende reserve, al had ik waarschijnlijk iets te weinig gedronken. Ook tijdens het lopen was de conditie en snelheid eigenlijk goed tot de zon de controle overnam.
• Ik kan gewoon niet tegen de hitte (+30gr) indien er geen zeelucht of briesje aanwezig is. Dat is al veel gebleken en zal altijd zo blijven, hoe goed de conditie ook is. Dit is een vaststelling die me ook de knoop doet doorhakken om niet voor de Embrunman te gaan in 2016 wegens grote kans op gelijkaardige hitte.
• BrTC-ers kunnen verdorie hard fietsen.
• Mits af en toe wat persoonlijke quality time time, is het supergezellig om met een aantal gelijkgestemde zielen de dagen voor een wedstrijd door te brengen.
• R. Antwerp FC - Patro Maasmechelen 2-0

Mijn prestatie van zaterdag was zo goed als perfect geweest indien ik die laatste 10km gewoon had kunnen doorlopen. De terugval lag echter niet aan mijn conditie of een slechte strategie maar puur aan omstandigheden die mijn lichaam niet aankunnen en waarschijnlijk toch onvoldoende vochtopname tijdens het fietsen. Ik heb ook de indruk dat de Nutricia ORS die ik in 2014 gebruikte beter werkt dan de huidige.

 

Het weekendje Zell-am-See heeft wel duidelijkheid gebracht omtrent mijn motivatie en planning voor 2016. Het was eigenlijk de eerste keer sinds de knalprestatie in Klagenfurt 2014 dat ik er eens terug volle goesting in had, alsof de decompressie meer dan een jaar geduurd heeft. Ik ben er stilaan ook klaar voor om er nog eens vol voor te gaan als toen, en 2015 achter me te laten als een overgangsjaar met toch een geslaagde Lanzarote als hoogtepunt.

Het staat zo goed als vast dat ik een jubileum ga vieren op 21 mei 2016, en een loterij ga meedoen eind oktober dit jaar. Komt er geen winnend lootje uit de trekking, dan zal Embrun niet het eerst gedachte alternatief worden. We zien dan wel na mei hoe het staat met de motivatie en zin.

Binnen 14 dagen vertrekken we naar Mallorca voor Vanessa haar eerste volledige Ironman. Ik heb er nog 4 dagen een fiets gehuurd om nog wat mee het parcours te gaan verkennen. Ook de loopschoenen gaan mee omdat ik toch best wel wat zin heb om het winterseizoen alvast goed in te zetten. Daarna zullen de 10M en halve marathons weer snel op elkaar volgen.

Bijna op weg naar Zell-am-See

Komende woensdag zakken we af naar Zell-am-See voor de Ironman 70.3 zaterdag (ikzelf) en het WK Ironman 70.3 zondag (Vanessa). Ik had vorige week de Canyon tijdritfiets van Mirco volledig in orde gemaakt voor een trainingsweekendje in de Eifel. Na 60km heb ik het fietsen echter moeten laten voor wat het was. Op de rechte stukken en klimmen kon ik al redelijk uit de voeten met de fiets maar in de bochten en afdaling miste ik voldoende controle. We merkten ook al snel dat er een serieuze slag in mijn nieuw Zipp achterwiel zat die de veiligheid niet echt bevorderde. Die slag moet er zijn ingekomen in Maastricht en was waarschijnlijk de hoofdreden waarom ik toen na 50-60km zoveel problemen had om mijn tempo te houden. Het was ook een risico om te vertrekken met spiksplinternieuwe wielen, maar veel keuze had k niet na de diefstal van mijn TT-fiets. Ondertussen heb ik de spaken allemaal goed nagekeken en opgespannen. In de Eifel heb ik dan maar wat meer gelopen en gezwommen uiteindelijk (en gerust).

 

De conclusie was vorige week dat ik dus Zell nog zal meedoen met de Koga trainingsfiets, uitgerust met een opzetstuur. In september/oktober zal ik dan de Canyon opnieuw onder handen nemen en beter op mijn maat afstellen met een nieuw Cobb zadel en vooral een kortere stuurpen. Dan kan ik de ganse winter op de rollen rijden en komt het waarschijnlijk wel in orde om volgend jaar comfortabel met die TT-fiets te rijden. Daarna zien we weer al of we nog investeren in nieuw materiaal.

 

Met het oog op Zell heb ik deze week nog eens stevig doorgetraind. 2 zwemtrainingen, meer dan 60km gelopen aan verschillende snelheden/hartslagen en nog een fietstocht van 110km met de Koga door de polders. Die laatste tocht is me wel wat minder bekomen achteraf. Het constant wisselen van fiets de laatste maand had zijn effect op de benen en ik had ook onvoldoende gedronken/gegeten denk ik. Bovendien hadden we ook echt serieus gas gegeven. Nu is het vooral hopen op de supercompensatie om er een mooie wedstrijd van te kunnen maken in Zell.

 

Ik heb me er mentaal wel op ingesteld dat Zell niet dient om mijn seizoen 'goed te maken'. Uiteindelijk was ik zeer tevreden na die verschrikkelijk zware editie van de Ironman Lanzarote, en Maastricht is vooral door de inmiddels gekende heirkracht in het water gevallen. Ik ga Zell dus aanvatten met het plan alles te geven om te zien waar we momenteel staan, en te ontdekken waar we deze winter op moeten focussen. Alleen hopen dat maag en darmen overeind blijven.

 

Nog even een overzicht van de deelnemende BrTC-ers in Zell. Alles zal weer te volgen zijn via de Iron Mobile app en de online tracker: http://www.ironman.com/triathlon/coverage/athlete-tracker.aspx#axzz3jilVKO5R

 

Zaterdag:

227 - Mirco Van Driessche - start 6u40

883 - Anna Bertona - start 6u45

1268 - Raf  'The Missile' Van Look - start 7u00

1384 - Peter Philips - start 7u00

1562 - Yves Segers - start 7u05

1579 - Peter 'Pit' Van Meel - start 7u05

1875 - Steve Van Gysel - start 7u15

2210 - Kris Van Echelpoel - start 7u15

 

Zondag:

1947 - Vanessa Cuyvers - start om 11u54

2713 - Kilian Hendrickx - start om 11u15

 

Het seizoen gemotiveerd afsluiten ...

Tem 15 juli was het allemaal zo goed dit jaar: een geweldige halve marathon in Francorchamps, een stevige stage in Benicasim, een geslaagde fietstocht naar Bastogne, een tof BK ploegentriatlon, een heroïsche Ironman Lanzarote, en een degelijke voorbereiding op de Ironman van Maastricht.

Maar de 2 laatste weken van juli ging het fysiek en mentaal mis: stomme valpartij met meerdere hechtingen, een maagontsteking, last van de warmte, en een bende nozems die mijn TT-fiets stelen en auto beschadigen een dag voor de Ironman van Maastricht. 

En toen was het even op. Met de Ironman 70.3 van Zell-am-See nog in het verschiet, blijft het een dagelijks worstelen tussen niks doen en toch maar gaan trainen. Mijn gewicht zit anders historisch laag maar toch moet ik me elke keer opnieuw blijven motiveren. De laatste week is het dagelijks al gelukt om mezelf buiten te krijgen: de 2 zwemtrainingen gingen zeker aardig, en zowel de lange duurloop als de intervalletjes waren niet slecht. Ondertussen staat de TT-fiets (in bruikleen van Mirco) al redelijk afgesteld en ben ik bezig met de proefritjes. In se is er dus momenteel niks om over te piekeren richting Zell.

Het blijft echter wrang nasmaken dat ik mijn uitdagend seizoen niet heb kunnen uitvoeren zoals ik had gehoopt, en dat vooral door externe factoren die mijn lichaam en geest hebben vermoeid. Ik heb het er moeilijk mee dat Zell-am-See een geslaagde afsluiter zal moeten worden. Als ik de komende weken kan blijven doortrainen, wordt die wedstrijd zeker niet onaardig, maar de voldoening zal waarschijnlijk minder zijn met het Maastricht-fiasco in mijn achterhoofd. Dat speelt ook mee in de 'instabiele' motivatie in de aanloop er naartoe. 

Ik ga na Zell-am-See heel snel moeten beslissen om eventueel nog iets extra aan het seizoen toe te voegen, of alles te zetten op een grote uitdaging in 2016. In september en oktober zijn er nog genoeg sportieve evenementen. Ik wil gewoon zeker zijn dat ik eind september in Mallorca goed gemutst kan supporteren voor Vanessa en de clubgenoten op de Ironman, en dat ik er niet zelf sta met in het achterhoofd dat ik eind juli niet hebben kunnen doen wat ik wilde doen. In principe zou ik na de Ironman wedstrijden van Lanzarote en Maastricht, rustig voor de fun hebben uitgebold naar Zell om daarna in winterslaap te gaan. Nu moet ik in Zell proberen er nog iets uit te halen, wetende dat dat nooit het geplande plezier van die 5e Ironman zal kunnen vervangen.

Gastbijdrage - De avonturen van Hans op de halve triatlon van Eupen

Elk zichzelf respecterend blog doet tegenwoordig wel eens beroep op gastbloggers. Dat van Kris is uiteraard geen uitzondering, vandaar deze gastbijdrage van mezelve.
Voor zij die mij niet kennen, ik ben Hans. 29, getrouwd, papa van twee dochters (3 jaar en 15 maanden), osteopaat, docent en triatleet. In die volgorde (niet onbelangrijk).

Na een pijnlijke confrontatie met mijn fysieke paraatheid door mijn broers in de Sterke Peer triowedstrijd van 2013, besloot ik dat daar dringend iets aan moest gedaan worden. Sindsdien train ik onder de begeleiding van Kris en heb ik vooral plezier gevonden in het iets langere werk van de halve triatlon. Na een hele zware ervaring in Terheijden, waar de onverwachte warmte me serieus parten speelde, beslisten we samen om de halve van Eupen nog aan het programma toe te voegen.

Het ondertussen beruchte verkenningsritje waarin Kris wat Eupens asfalt verzamelde, was mijn eerste kennismaking met het fietsparcours. Volgens de ervaren rotten peanuts vergeleken met de jaren ervoor, voor mij toch echt wel zwaar genoeg. Achteraf gezien was het misschien een geluk dat onze geplande verkenning van het loopparcours door de elleboog van Kris gedwarsboomd werd. Gelukkig kon ik op zaterdag voor de wedstrijd het parcours nog een keertje fietsen en dat stemde me toch iets geruster. Zwaar zou het zeker worden, maar mits voldoende doseren zou ik het wel overleven.

Na een behoorlijke nacht in de jeugdherberg van Malmedy, een vlotte voorbereiding ter plaatse dankzij m’n twee broers/soigneurs en de nodige fijne babbeltjes met de clubgenoten mochten we het water in. Geen straf zo bleek, want rond 10u was het zonnetje al danig van de partij en dan loopt de temperatuur in zo’n wetsuit snel op. Even genieten van het knappe uitzicht op de barrage, op de tonen van The Conquest of Paradise nog een paar keer diep ademen en dan was ik vertrokken voor een kleine 6u amusement.

Ondanks een klein akkefietje met mijn zwembril halverwege ging het zwemmen me goed af. Direct een goed ritme te pakken en ruimte om te zwemmen. Na de 2de bocht van 90° kwam er een hele hoop atleten 15m links van mij te liggen, waardoor ik even in de war was over te volgen richting, maar na een keer of 3 controleren was ik toch overtuigd van mijn eigen gelijk. En terecht :-). Na 34’49 stapte ik als 132ste uit het water en mocht ik aan de korte steile klim naar de wisselzone beginnen. Na een rustige wissel met het nodige zwalpen door wat duizeligheid kon ik de fiets op om aan het stevige fietsparcours met iets meer dan 1000 hoogtemeters te beginnen. Doseren zou daarin het codewoord worden.

Ik ben er ondertussen al aan gewend dat ik door mijn redelijk zwemniveau in verhouding tot m’n fietsniveau door behoorlijk wat volk voorbij geknald wordt. Ik trek me er ondertussen niet teveel meer van aan, maar rijd m’n eigen wedstrijd. Halverwege de eerste ronde kan ik aanpikken bij een dame die (naar mijn aanvoelen op dat moment) een tempo rijdt dat ik kan volgen. Bij de tweede beklimming van het lange vals plat in het parcours werd echter duidelijk dat dat geen optie zou zijn voor de resterende 55km. Dus maar terug een eigen tempo zoeken. Ik speelde een tijd haasje-over met een rasta-atleet die net voor mij uit het water kwam en ongeveer mijn fietsniveau had, dacht eraan om voldoende te eten en begon me mentaal voor te bereiden op de laatste fietsronde, die nog stevig zou worden. Het lang stuk vals plat leek te blijven duren, recupereren op datzelfde stuk terug bergaf was ook niet echt nog een optie en de benen begonnen pijn te doen in de beklimmingen.

Na 2u57 fietsen kwam ik terug de wisselzone binnen. Er hingen al behoorlijk veel fietsen op de haak, ik had met een 213de fietstijd zo’n 50 plaatsen verloren. Voor wat het waard is… Nog snel wat ORS naar binnen spelen, en beginnen aan het laatste gedeelte. 21km lopen, 3 rondes, 310 hoogtemeters per ronde. Aangezien ik in vorige wedstrijden de fout maakte om mijn loopcapaciteiten te hoog in te schatten en een te scherpe tijd als doel te stellen, zette ik nu bewust een haalbaar doel van 2u20’ voor mezelf. 9 kilometer per uur. Traag, maar realistisch. Na 42 minuten had ik mijn eerste ronde afgelegd en ik voelde me nog OK. Zou er dan toch 2u05-2u10 inzitten? Het antwoord kwam op de eerstvolgende helling: Nee Hans, blijf bij je oorspronkelijke doel. Tussen km 1,5 en km 4,5 van de loopronde liep het constant bergop en dat was dodelijk. Het tempo moest wat omlaag, ik had wat meer tijd nodig aan de bevoorradingen om drinken aan te nemen en me af te koelen. Maar: ik bleef goed op schema om 2u20 en zelfs 2u15 halen. Na 1u27 beëindigde ik mijn 2de ronde, maar de hellingen kropen echt wel in de benen. De laatste steile helling nog oplopen bleek onmogelijk, even stappen om de benen terug zuurstof te geven was absoluut noodzakelijk. Ik had nog 48 minuten om binnen de 2u15 te blijven. En ik begon met een duidelijk plan. De eerste afdaling rustig doen, het beetje energie dat ik nog had even opsparen. Dan in de bergop zo hard ik kon zonder me dood te doen. De afdaling tussen km 4,5 en 6 zou ik al iets meer gaan doorlopen, om in de laatste km alles eruit te lopen. Dit lukte wonderwel heel goed en ik raapte zowaar nog 2 atleten op. Wat een heerlijk gevoel :-). Ik moest en ik zou de laatste steile klim helemaal tot boven lopen en volle bak finishen. Helaas besloten de verzuurde bovenbenen er op 10m van de top anders over. Toch heel even blijven staan, 10sec terug op adem komen en dan de heerlijke finish. Ik haalde uiteindelijk een looptijd van 2u14’46. Een strakke timing die uiteindelijk voor een 218de plaats overall zorgde. Even ter aarde neerstorten, even totaal crashen, maar een minuutje later kon ik weer rechtstaan en wat eten en drinken. Ik voelde me alleszins beter als na die desastreuze finish in Terheijden, waar ik echt wel een kwartier van de wereld ben geweest. Nu zat mijn jongste dochter 7 minuten na mijn finish al ijverig paard te rijden op mijn buik. En ik vond het allemaal OK.

Samenvattend is 5u52 in het halve-triatlon-milieu niet echt een tijd om dolenthousiast over te worden. Maar, zoals in mijn eerste alinea beschreven ben ik in eerst echtgenoot, papa, osteopaat en docent. En als er dan nog tijd over is, probeer ik nog wat triatleet te zijn en te trainen. Zo haal ik gemiddeld een uur of 7 per week, met uitschieters tot 10u als ik een langere fietstocht kan plannen. En met dat in het achterhoofd, ben ik best trots dat ik dit jaar al mijn tweede halve triatlon succesvol heb kunnen beëindigen. En dat was gisteren dan nog met het gevoel dat ik er helemaal het maximum van mijn kunnen heb uitgehaald. En dan is die tijd maar bijzaak.