Klagenfurt D-Day - Komaan en doe het!

Dankzij de Foute 128 van Q-Music moest ik vrijdagochtend geen slogan meer zoeken voor het race-weekend. Phil Kevin live in de studio (en op mijn livestream) en ook voor mij restte na een jaar voorbereiding nog maar 1 ding: Komaan en doe het! Op naar die 2e Ironman (3800m - 180,2km - 42,2km)!

Voorbeschouwing

Aangezien ik vorig jaar voor velen de zwaarste Ironman in Lanzarote succesvol had afgerond, wilde ik nu in Klagenfurt mijn tijd en ranking deftig verbeteren. Het (fiets)parcours zou sowieso al een uur sneller zijn, doe er dan nog een half uur persoonlijke verbetering bij en we zouden rond de 12 uur moeten aankomen. Mijn trainingen, en vooral vorderingen bij het lopen, gingen deze winter echter zo goed, dat ik zelf stiekem was beginnen dromen van meer. Ik had een zwemproef van 1u10 in mijn armen zitten en fietsen zou toch rond de 5u30 moeten gaan, niet? Dan zou ik rekening houdend met de wissels nog ruim 4 uur hebben voor de marathon om zelfs binnen 11 uur aan te komen. Iets in mij zei me dat dit allemaal wat voortvarend was. Ik had immers nog nooit een deftige marathon gelopen, en vooral mijn maag en darmen zijn niet altijd goede medewerkers. Maar vooral Vanessa en Mirco boezemden me toch vertrouwen in om voor die 11 uur te gaan. Laten we verder lezen...

Het plan

Het was de laatste dagen best warm aan de Wörthersee (+25gr) dus zouden drank en voeding des te belangrijker worden. Ik had dit dus ook deftig gepland. Voor de start voldoende water. Na het zwemmen een bus met ORS-oplossing tegen overtallig vochtverlies. Tijdens het fietsen een bus sportdrank per uur (voldoende aannemen onderweg) en een halve energiereep per half uur. Na het fietsen nog een bus ORS en tijdens het lopen zorgvuldig een gelleke per 6km, en aan elke bevoorrading een halve beker water en een halve beker cola.

De wedstrijd

Om 6u45 ging het startschot onder een stralende hemel. Ik had voordien ruim de tijd gehad om met Mike, Luk, Benny en anderen een plaatsje uit te kiezen in de eerste wave op het strand. Het water was zalig om in te zwemmen. Ik zat onmiddellijk goed in het ritme en goed in de groep. Een beetje wringen aan de eerste boei na 1400m maar al bij al ging het ontzettend vlot. Na een kleine 3km moesten we wel door een trechter in een smal kanaaltje waar nog even mijn bril half werd los getrapt, maar ik maakte me niet druk. De dag was nog lang. Toen ik uit het water kwam, keek ik op mijn klok en die vertelde me dat ik 1u06 had gezwommen voor de 3800m met een gemiddelde hartslag van 135, dit was geweldig nieuws. 

Lang wisselen ging ik ook niet doen. Zakje met fietsgerief aangenomen, helm op, nummer aan, ORS binnen, snel plasje maken en dan 150m lopen naar die fiets. Schoenen aan en gaan voor 180km. Toen ik enkele minuutjes vertrokken was, keek ik even op mijn teller die me zei dat ik vlot 37km/u aan het rijden was op het eerste stuk en dat stemde me zeer gelukkig. Het zonnetje straalde, er was (nog) geen wind of wolkje aan de lucht, en mijn benen en hartslag zaten goed. Even snel rekenen en om goed te zijn zou ik net onder de 4 uur totaaltijd de eerste ronde van 90km moeten kunnen afronden. De eerste 30km vond ik een goed, niet overdreven ritme en ik keek ook enkel naar mezelf. Je haalt wat mensen in, en je laat er wat passeren. De eerste test was de Riebnig, een stevige helling van 1100m. Klein verzet, losjes trappen en vlot omhoog, hoera! Daarna een stukje vervelend vals plat en een kilometerslange afdaling waar het best nog gevaarlijk was door de vele atleten op de baan. Aan km 62 lag de verschrikking van het parcours, de Rupertiberg, een helling van 2200m bestaande uit 3 opeenvolgende steile stukken. Opnieuw ging ik vlot omhoog in de lage hartslagen. Bovenaan stond er een ware DJ voor de sfeer te zorgen, en op de tonen van Don't you know, pump it up, stoof ik de helling op. De laatste 25km van het parcours zijn grotendeels dalend. Enkel in de laatste 7km richting Klagenfurt merkte ik dat er toch wind begon op te steken die daar serieus in het nadeel stond.

Aan het keerpunt hoorde ik eerst Geert luidkeels roepen, en zag ik ook Vanessa en Kim in een flits. En de tijd? Nog ruim onder de 4 uur. Als ik de tweede ronde zelfs maar 30km/u zou rijden, zou ik nog dik binnen de 7 uur terug zijn. Maar de motor sloeg de tweede ronde nog beter aan dan de eerste. Vlak voor Velden stonden Anneke en Lydia luidkeels te supporteren en toen ook nog mediaman Kilian vanop de moto naast me verscheen, was ik helemaal gelanceerd. Volgens Kilian zat Luk een heel eind voor en Mike een heel eind achter. Dat noemen ze pas preciese wedstrijdinformatie! Vlak voor de beklimming van de Riebnig begon het plots stevig te regenen. Ik had vooral schrik voor de witte lijnen op de weg en nam geen onnodige risico's. Tijdens het klimmen raapte ik één voor één andere atleten op en in de afdalingen kon ik rustig recupereren. Een tweede regenvlaag volgde nog voor de Rupertiberg maar toen ik die laatste zware klim begon, klaarde de hemel terug uit. De beklimming ging naar mijn gevoel nog beter dan de eerste ronde en ook de DJ ging nog compleet uit zijn dak. De laatste 25km heb ik geen onnodige inspanningen meer gedaan en vooral de benen goed losgewerkt voor de alles beslissende marathon. De laatste 7km stond er stevige tegenwind maar ik heb me niet laten verleiden er tegen te beginnen inbeuken. Schoenen tijdig uit op de fiets en ik reed de wisselzone in na een perfecte fietstijd van 5u22, en ik zat nog verrassend fris.

Opnieuw even een plasje, snel wisselen van schoeisel, ORS binnen, gellekesgordel mee en we waren aan het lopen begonnen met nog 4u20 tijd om onder de 11 uur te duiken. De eerste 5 km ben ik blijkbaar als een bezetene te keer gegaan. Ik bleef kilometers draaien onder de 5 minuten en besefte zelf dat ik me moest beginnen inhouden om geen lichamelijke brokken te maken. De eerste 7km richting Krumpendorf vlogen voorbij op 33 minuten. Ik had me voorgenomen de eerste 21km aan de bevoorrading wel drank aan te nemen maar niet te wandelen. Hierdoor neem je niet alle vloeistof volledig op (plastic bekers) maar hou je wel de kadans er goed in. Ik kruiste Luk en Benny en besefte dat ik nog geen half uur achter die kleppers liep. Op de weg terug naar het Europapark zag ik Mike aan de overkant en we spraken mekaar nog wat motiverende woorden toe. Na ongeveer 14km kwam ik terug in de menigte supporters en iedereen zag dat het goed ging (Vanessa, Geert, Kim, Milan, Els, Kilian, Tom, ...). Ik zag ook nog net Jethro aan zijn marathon starten. Natuurlijk wist ik dat de pijn in de benen spoedig zou opkomen maar ik zat werkelijk nog in een roes toen ik de 2e lus aanvatte, deze keer richting Klagenfurt centrum. Een fantastische sfeer hing er daar maar waarom ze er allemaal tunneltjes en hellingen hadden gelegd, is me een raadsel. Op de terugweg naar het Europapark na 21km begonnen mijn benen toch wat pijn te doen. Voorlopig alles ok met de spijsvertering, of toch niet? Een plotse kramp en gelukkig onmiddellijk een dixi gevonden langs het parcours. Groot was de opluchting, letterlijk en figuurlijk, want het was niet meer dan een gezonde dagelijkse portie in een gezonde verpakking ;-) Misschien even paniek bij de volgers thuis dat mijn tempo gezakt was maar voor niks nodig mannen, ik had 5 minuten rustig op de pot gezeten en mijn achterwerk proper afgekuist...

Met dank aan een lokale supporter om de rits van mijn pakje te sluiten, was ik terug vertrokken. Nu kwamen de dodelijke kilometers. Van km 25 tot ongeveer 35 behaalt de pijn in de beenspieren immers de bovenhand op de euforie van de goede wedstrijd. Eigenlijk is het niet ver meer maar toch moet je nog minstens anderhalf uur door blijven lopen. Geen paniek, mijn vermogen tot hoofdrekenen was nog niet aangetast en ik zag dat ik na 25km al voldoende overschot had en zelfs verder tegen 9,5km/u gemiddeld nog onder de 11u zou gaan. Buiten ziekte of volledige kramp kwam het dus wel goed. Ik paste even mijn tactiek aan om dat laatste dus te vermijden. In plaats van nog kilometers aan 11km/u voorop te stellen, ging ik aan de bevoorrading telkens rustiger mijn tijd nemen. Desondanks bleef ik toch nog geruime tijd steeds net binnen de 6 minuten de kilometers afmalen.

Tijdens de 2e lus richting Krumpendorf kreeg ik het echt fysiek even lastig, zeker zolang het keerpunt nog niet in zicht was. Gelukkig bleef ik massa's andere atleten inhalen omdat ik nog steeds liep en zij wandelden, struikelden, kropen en taffelden. Het keerpunt voorbij kreeg ik weer een boost, want 200m voor mij uit zag ik de genaamde Nijs Bert stappen in zijn eerste ronde! Ik stak een tandje bij en besloot hem een hart onder de riem te gaan steken. Bert kon het gezelschap appreciëren en begon terug rustig met me mee te lopen. De kilometers hadden reeds veel van zijn lichaam gevergd en hij had het moeilijk. Toen ik zei dat ik nog 12km te gaan had, gaf hij het commando om te maken dat ik weg was. Mike passeerde nog aan de overkant, en ik was weer goed vertrokken richting supporters in het Europapark. Ook daar nog steeds verbaasde blikken over wat ik aan het doen was. Ik zat nog op amper 8km van iets wat ik nooit zou kunnen dromen hebben, en ik kon het ook nog niet geloven dat er niks meer zou misgaan. Als ik 10km/u zou blijven lopen, ging ik zelfs naar de 10u45 ... Mijn benen die wilden bij elke stap in kramp schieten maar mentaal was ik veel sterker en dat zou dus niet gebeuren. Weer die rothellingen in Klagenfurt op richting laatste keerpunt rond km 37. Ik ging nog een keer aan de bel voor het goede doel hangen en begon meer en meer op een wolk te lopen. Het afstandsbordje van 37 en 38 km had ik echter niet gezien en terug op weg naar het Europapark wist ik even niet meer hoever het exact nog was. Mijn horloge week immers af van de aanduidingen. Maar reden om te beginnen twijfelen had ik niet, want daar was Bert aan de overkant en hij was terug aan het lopen met een glimlach! En toen dook er een bordje op, wat zou er op staan ... 39km !!!! Nog 3,2km verwijderd van eeuwige roem en ik begon zowaar terug te versnellen. Mike kruiste me aan de overkant in zijn laatste lus richting Klagenfurt-centrum en er volgde een oprechte high five van wederzijds respect. Nog een tandje bij en ik liep terug sneller dan 11km/u. De laatste kilometer duurde eeuwig door alle kronkelingen in het park door de massa supporters maar het kon me geen bal schelen. Op naar de 13-14km per uur en voor het eerst de hartslag boven de 170. Aan de splitsing linksaf naar de finish verdekke! Net voor het binnenkomen van het stadion juichten Anneke en Lydia me nog toe: "ge gaat onder de 11 uur!!!", en ik stak mijn arm al bevestigend in de lucht.

En dan tussen die tribunes over de blauwe loper volgde een ongelofelijk gevoel. Honderden mensen die iedereen luidkeels naar de finish krijsen, gedirigeerd door een ervaren speaker. Ik was door het dolle heen en dat zullen ze daar geweten hebben. 'Crazy Kris from Belgium' werd voor een tweede keer een Ironman, met een onverhoopte tijd van 10 uur, 39 minuten, en 32 seconden, en een 675e plaats op 3000 deelnemers. Zelfs de marathon had ik, ondanks de sanitaire stop, nog binnen de 4 uur gelopen. Kilian was de eerste die ik na de finish zag. Ik denk dat hij even ongelovig toekeek als ikzelf. Vanessa kwam me snel tegemoet en ook buitenaardse Luk (9u42!!!) stond nog na te genieten na de finish. Ik kon gelukkig snel wat drank nemen en U-Place begeleider Tom 'papa Nicholas' De Laet bood me zijn zitplaatsje aan. Even bekomen en snel op de foto met de sympathieke Sofie Goos, en dan wilde ik zo snel mogelijk de tribune op om de andere BrTC-ers te zien finishen. Mike ging een kleine 45 minuten na mijn finish volledig uit zijn dak over de aankomstlijn en ook Jethro was zielsgelukkig na zijn eerste Ironman. Bert was nog steeds onderweg maar ik kon het fysiek niet meer aan nog op die tribune te blijven wachten. Kilian hield ons gelukkig op de hoogte van Bert's aankomst terwijl ik even 'thuis' een douche ging nemen, en eten. Daarna zijn we wel terug gegaan om Bert en zijn vrouw Geert nog uitgebreid te feliciteren en bevoorraden, al eindigde de dag een klein beetje in mineur met een verschrikkelijke regenbui en het begin van een nacht lang onweer. Maar ons kon het allemaal niet storen, ... Brasschaat Triatlonclub had vandaag immers Klagenfurt en omstreken veroverd. 

Nabeschouwing

Ik weet niet of er veel mensen in geloofden dat ik onder de 11 uur zou kunnen duiken in een Ironman, en dan nog in een niet te onderschatten warmte tijdens de eerste fietsronde en de marathon. Ikzelf eigenlijk niet. Ik heb de laatste maanden echt goed gelopen, maar mijn zelfvertrouwen in een marathon onder 4 uur was zo goed als nihil. Jef Hermans was de eerste die me enkele maanden geleden de 11 uur durfde influisteren, en wie heeft er nu meer ervaring dan hij? Mirco was de volgende, en ook Vanessa bleef herhalen dat ik er meer vertrouwen in moest hebben. Een motiverend SMS-je van Luc 2 weken geleden was misschien wel de ultieme trigger om er in te gaan geloven. Maar eenvoudig is dat niet. 10 Jaar geleden kon ik immers nog geen kilometer aan een stuk lopen of crawl zwemmen, en ook nu heb ik geen trainer en doe ik alles dankzij boeken, Google, ervaring en wijze raad van specialisten zoals Luc en Marc die ik met plezier opneem. Zo zit ik nu eenmaal in mekaar, me amuseren en geen opgelegde structuur of verantwoording tov niemand. Lanzarote was al een onwaarschijnlijk verhaal maar ik zou toch altijd een pseudo-amateur blijven die ergens in de tweede helft van het pak zou aankomen, niet? Wel sinds zondag niet meer. Meer dan behoorlijk gezwommen, meer dan 33km/u gemiddeld op de fiets en een marathon onder de 4 uur. Bij deze is het gedaan met de underdog. Meer dan 2300 heb ik er zondag achter mij gelaten, mensen die er allemaal heel veel voor gedaan hebben om hun droom waar te maken, ook terecht echte Ironmen en Ironwomen. Maar ze waren potverdekke ACHTER MIJ!

Met onze Kom op tegen Kanker actie hebben we niet alleen veel centen opgehaald (meer dan 12600 euro via www.ironmantegenkanker.be) maar vooral heel veel respect afgedwongen, en nu zeker met de prestaties van alle BrTC-atleten. Brasschaat Triatlonclub doet zichzelf weer alle eer als familieclub met de beste sfeer van heel de wereld. Maar ook sportief zullen ze met grote ogen naar Luk, Jethro, Bert, Mike en mezelf gekeken hebben zondag. Samen met de knappe prestaties van de clubgenoten in Brasschaat, kunnen we spreken van een memorabel weekend in de clubgeschiedenis, en dat er nog veel mogen volgen!

Ik ga nu nog een weekje rusten en nagenieten. Dan rustig terug me beginnen amuseren en vanaf eind juli de voorbereiding starten voor Almere. Fysiek zal ik er zeker staan op 13 september, maar of ik 2 keer op korte tijd me mentaal kan wapenen zoals vorig weekend, zullen we dan moeten zien. Mirco zal er in elk geval kunnen rekenen op een eerste klas helper voor zijn uitdaging naar de 10u40.

Groetjes

Een 2-voudig Ironman

Klagenfurt - Dag 4 - The day before ...

Morgen is het D-Day dus ook vandaag was het al een serieuze organisatie van de activiteiten. Tegen 9u zijn we naar de Engelstalige briefing geweest om nog wat informatie te vergaren over timing, locaties, regels, etc. De speaker was bijzonder getalenteerd om er een aangename en enthousiaste bedoeling van te maken, waarvoor dank.

Om 11u hebben Vanessa, Kim en Els deelgenomen aan de Ladies Run met een 3e plaats voor Vanessa en een mooie trofee. De eerste plaats was weggelegd voor Lisa Bentley, winnares Boston Marathon in haar leeftijd en 11-voudig Ironman winnaar. 

Na deze loop zijn we eerst een broodje gaan eten en dan was het omstreeks 13u aan Mike, Luk en mezelf om onze fietsen en fiets/loopgerief te gaan inchecken in de wisselzone. De wisselzone is ongeveer zo groot als een voetbalveld en we hebben er dus wel een uur over gedaan om alles mooi op de juiste plek te zetten, de fiets af te dekken, en goed het parcours van morgen voor te stellen.

Als afsluiter wilden we nog naar de Kids Run van Milan gaan kijken maar de organisatie deed er zo lang over dat ik te veel kostbare rusttijd zou verloren zien gaan. We zijn dus noodzakelijkerwijs vroeger terug gekeerd (omstreeks 14u30). Nu nog rusten, eten en drinken, en dan klaar voor de grote dag!

Vandaag was het wel verschrikkelijk warm (tot 28gr) tot 14u. Nadien werd het meer bewolkt maar van mij mag het morgen gerust al wat vroeger overtrekken bij het lopen. We zien wel!

Klagenfurt - Dag 3

Hoe mooi kan een dag zijn: Christoff op 1 in de Foute 128 en een live optreden van Phil Kevin over de streaming....

Mezelf ging het vandaag wat minder af. Beetje last van maag en nek, vermoedelijk door de carboload, en misschien wat stress. Deze ochtend ben ik nog 25 minuutjes gaan loslopen langs het meer, wat prima ging. Het was wel wat benauwd vandaag maar al bij al weinig last van gehad. Ook even met Luc Daems gesproken die blijkbaar vlakbij logeert.

Deze namiddag zijn we in het meer gaan zwemmen met collega-deelnemers Bert, Mike, Michel en Niki. Daarbij konden we eindelijk ook Anneke Fidlers terug zien! Zij had, ondanks een zware revalidatie na haar operatie, er een autorit van 1200km voor over om te komen supporteren. Dat is pas een prestatie!

Vanavond hebben we dan een tafel geclaimd in de pasta-party met ook opnieuw Luk (en aangekomen gezin!) erbij, Kilian, Bert, Mike, Milan, Kim, Vanessa en Jethro. In de megatent werden we verzorgd met een mooie maaltijd, en enkele motiverende speeches en video's. De sfeer begint er echt wel in te zitten nu. Alle Belgen kregen tevens nog uitgebreide gelukwensen van Sofie Goos via een videoboodschap. We zullen u ook aanmoedigen als we mekaar kruisen zondag Sofie!

UIteindelijk zijn we nog even met Mike gaan kijken naar het laatste stukje van het zwemparcours (de 'vaart') alvorens terug naar de studio te keren. Vanavond hebben ik en Mike onze fietsen in orde gemaakt om morgen te gaan inchecken. De gebruikelijke 'run' en 'bike' zakken staan ook klaar.

Morgen staat er nog een drukke voormiddag op het programma. Om 9u is er de briefing van de wedstrijd, om 11u doen Kim, Vanessa (en Els?) mee aan de Ladies Run. Vervolgens moeten ik, Mike en Luk al om 13u onze fiets inchecken in de wisselzone. Om 14u tenslotte doet Milan nog mee aan de Iron Kids wedstrijd. Daarna keren we terug voor de ultieme rust...

Klagenfurt - Dag 2

Vandaag beleven we een rustdagje en maken we ervan gebruik om de Ironman-sfeer te beginnen opsnuiven. Concreet betekent dit dat we deze ochtend hadden afgesproken met Bert en Kilian om naar de expo en de registratie te gaan. Eerst de verplichte formaliteiten vervuld, en met een mooie rugzak richting expo, voor de gebruikelijke aankoop van een nieuwe garderobe ... Rond de middag hebben we een bord pasta gegeten in het expo-dorp alvorens terug naar onze studio te trekken in Pörtschach. 

Vanmiddag heb ik al de nodige nummers op helm, fiets en plastic zakken gekleefd, alvorens ook Mike en zijn gezin hier aankwamen. Vanavond staat er nog een spaghetti-slag op het programma waarna we nog naar België - Zuid Korea gaan kijken. Op zich dus een heel kalme dag.

Morgen ga ik nog rustig openwaterzwemmen om de Wörthersee eens van dichterbij te proeven, de fiets kuisen en smeren, en dan waarschijnlijk nog een dik uurtje fietsen. 

Op zich is het vandaag mooi weer met veel zon en een 25gr. De volgende dagen zou de temperatuur aangenaam blijven tussen 20 en 25 maar de dreiging op een (stevige) regenbui blijft wel continu aanwezig.

Klagenfurt - dag 1

Deze ochtend tijdig vertrokken vanuit Italië om rond de middag in Klagenfurt aan te komen voor een verkenningstochtje van het fietsparcours. Het zag er eerst echter niet goed uit. Vanaf Venetië is het echt honderweer geworden en toen we omstreeks 12u aankwamen aan de Wörthersee was het er verschrikkelijk grijs met kletsnatte wegen. Na de lunch waagden we het er toch maar op om naar het Europapark te rijden waar zondag de start en finish plaats vindt. Vandaag was het er nog een heuse bouwwerf waar we doorliepen, terwijl wonder bij wonder de lucht begon uit te klaren.

We waagden het er dus op en begonnen de markeringen van het fietsparcours te volgen voor een ritje van 90km. Het was al spoedig duidelijk dat dit een snel parcours is, ondanks dat we vandaag nog voorzichtig moesten omgaan met het vrij drukke verkeer. Na een dikke 50km hadden we rendez-vous met clubgenoten Bert Nijs en Luk Tijsmans en vervolgden we onze weg naar de zwaarste helling van het parcours, de Rupertiberg. In feite reden we eerst 12km verkeerd maar kom ... 1 bordje waren ze ergens vergeten hangen.

De Rupertiberg is een stevige kuitenbijter van 2,4km met een steilste hellingspercentage ergens net onder de 10% schat ik. Voor de rest zijn er geen lange hellingen de moeite waard om te vermelden, op misschien de Riebniz na, een steiler stuk van 1100m . Het parcours gaat wel veel op en af en na 180km zullen al die kleine bultjes sowieso pijn gaan doen. Gelukkig worden ze gecompenseerd door lange, brede afdalingen waar een mens soms versnellingen te kort komt en zelfs daarstraks al vlot over de 60km/u ging.

We kwamen terug aan het Europapark na 104km fietsen en net voordat het opnieuw stevig begon te regenen. Bert en Luk moesten nog terug naar hun startpunt en hadden dus minder geluk met het weer.

Ondertussen hebben we ons gesettled in een leuke studio bij de zeer vriendelijke Herr Kroner in Pörtschach, op 10km van de start. Morgen arriveren hier ook clubgenoot Mike en gezin die in het appartement boven ons zullen logeren. Morgen gaan we trouwens opnieuw naar Klagenfurt voor een bezoekje aan de expo en uiteraard de registratie voor zondag. Herr Kroner stelde ons ook gerust dat het morgen mooi weer zal worden.

Morgen richting Klagenfurt

Ons weekje Gardameer zit er bijna op. Ondanks de hitte hebben we het nuttige toch nog goed aan het aangename kunnen koppelen. Nog 3 deftige zwemtrainingen, 3 loopjes en 2 fietstochten gedaan. Als alles goed gaat, vanavond nog een rustig loopje en dan inpakken om morgen naar Oostenrijk te vertrekken. Tussendoor toch wat van de rust kunnen genieten, voetbal gekeken, en een bezoekje gebracht aan Verona en Venetië.

Ik heb de laatste week ook nog 2 geslaagde testen gedaan met ORS-voeding tegen het overtollig vocht- en zoutverlies in de hitte. Ik kan dus met een gerust hart afwachten wat de temperaturen in Klagenfurt zullen geven, al zal het er zeker niet zo warm worden als hier. Ook mijn nieuw CO2-systeempje heb ik noodzakelijkerwijs moeten testen nadat ik was lek geleden vorige week. Daar hebben we dus ook alle vertrouwen in, al heb ik het liefst niet nodig.

Ondertussen ben ik ook de Polar V800 gewoon, een testexemplaar van Polar dat ik via Kilian en 3athlon.be mag gebruiken op de Ironman, in ruil voor een review. Echt een schitterend toestel tot dusver, benieuwd of het de volledige wedstrijd ook de verwachtingen gaat blijven inlossen.

De volgende update zal vanuit Oostenrijk komen! Morgen ga ik daar nog 1 fietslus verkennen, en donderdag of vrijdag naar de georganiseerde openwatertraining. En voor de rest wordt het vooral rusten vanaf nu! Ook de collega's zijn intussen vertrokken. Het zal morgen of donderdag een leuk weerzien worden met de BrTC-ers en enkele andere bekende Belgische vrienden.

Acclimatiseren aan het Gardameer

Woensdagavond zijn we aangekomen in Vakantiepark Altomincio, ten zuiden van het Gardameer in Italië. Vanessa kon na de Ironman van Klagenfurt immers geen verlof nemen dus leek het ons beter op voorhand al een weekje weg van de drukte te gaan acclimatiseren in het zuiden. Het weer aan het Gardameer is minstens even goed als in Klagenfurt dus ik kan ook wat beter aan de hogere temperaturen wennen nu. Bovendien moeten we nu volgende week woensdag, 4 dagen voor de wedstrijd, nog maar 415km rijden met de auto ipv de volledige trip van meer dan 1100km. Dat is toch een pak aangenamer voor het lichaam.

Zonder er bewust voor gekozen te hebben, bieden het park en de streek hier heel wat faciliteiten voor triatleten. Er is een prachtig olympisch buitenzwembad (50m) en naast het park loopt een fietsknooppuntenroute van samen wel 200km tussen Garda en de Adriatische Zee. Ook supermarkten en bezienswaardigheden zijn vlak in de buurt en goed bereikbaar per auto of trein (Verona, Peschiera, Venetië, Milaan, ...). Het park zelf bevat honderden bungalows en het enige nadeel voor ons is dat er heel veel kinderen zijn, maar al bij al valt het goed mee gezien de uitgestrektheid van het domein.

Deze week staan er nog wel wat trainingen op het programma maar allemaal minder in duur en intensiteit. Zo hebben we gisteren nog een uurtje gezwommen en 15,2km gelopen. Vooral tijdens dat laatste was het best nog warm en de wegen gaan toch de ganse tijd wat op en neer. Toch lagen snelheid en hartslag heel goed en vormt vooral dehydratatie het grootste gevaar. Vandaag staat er nog een zwemmetje op het programma en een korte fietstocht. 

De komende dagen gaan we zeker ook nog wat uitstapjes doen, en ook een wedstrijdje voetbal meepikken aan de bar (allemaal buiten) is geen probleem.