IRONMAN Lanzarote nummer 4 - geduld, veel geduld

Zaterdag 20 mei 2017 5u30, ik hakte de knoop door en zei tegen Vanessa om ons gerief te verzamelen en alsnog naar de startzone van de IRONMAN Lanzarote te vertrekken. Ik gaf mezelf geen cent om de finish te halen in de fysieke toestand van het moment. Uiteindelijk zou ik met een zeer heldere geest, ervaring en discipline misschien de grootste overwinning ooit op mezelf boeken.

Alvorens het verslag van de dag te brengen, eerst even terug naar de weersvoorspelling van de dag voordien. De wind die donderdag nog atleten van de weg lanceerde, zou zaterdag afzwakken van 6 naar 4 beaufort. De gebruikelijke noordenwind zou op de middag echter keren naar het westen, waardoor er weinig sprake van rugwind zou zijn deze editie.  Daarnaast was er nog de temperatuur die in de schaduw vlot naar de 30 graden zou stijgen, met de bedenking dat er geen schaduw is op Lanzarote ... Dit werd de zwaarste editie in jaren. Maar ik was in superconditie naar Lanzarote vertrokken in verhouding met de tijd die ik er aan besteed. Het vertrouwen was dan ook heel groot en ik twijfelde niet aan een geslaagde finish.

De nacht voor de wedstrijd begon echter heel slecht. Geen slaap kunnen vatten, wat niet zo erg is, maar het zweet brak me uit en mijn maaginhoud was ik al kwijt voor ik goed en wel was opgestaan. Kwam het door de andere carboload of door iets in het eten in combinatie met de stress, wie zal het zeggen? (en ik ken immers geen Joost die het altijd weet ...) Even grote twijfel om naar de start te vertrekken maar toch alle moed bijeen geraapt en een uur voor de start de wisselzone betreden. En daar begon alles dan toch al een klein beetje in de plooi te vallen. Drank, eten en extra materiaal netjes in de juiste zakken opgeborgen, banden opgepompt, naar het toilet kunnen gaan, EN vooral een banaan en croissant kunnen eten aan het buffet in de wisselzone. Genoeg energie om alvast te kunnen starten dus, en verder zagen we wel. Vanessa trok mijn wetsuit mee aan onder de fotolens van Joris Sels en ik wurmde me in de massa rond de bordjes van de 1u10 zwemtijd. Geen AWA status dit jaar en dus geen plaats in het apart startvak voor de massa. De maag was gevoelig maar voorlopig onder controle en ik wist dat ik elke minuut mijn verstand er zou moeten bijhouden om er iets van te maken.

Mijn schrik voor de zwemproef, de maagproblemen en de voorbije jaren indachtig (1700 atleten tegelijk in het water), was ongegrond. Ik voelde dat ik efficiënter zwom, en gebruikte mijn parcourskennis om me uit de gevechten te houden en toch in goede voeten te liggen. Na het eerste rondje stond ik op het strand onder de 35 minuten, en ik voelde me redelijk goed. Het tweede rondje was nog rustiger, al voelde ik de laatste 10 minuten toch dat ik veel van mijn opgestapelde koolhydraten 's nachts in de toiletpot had achtergelaten. Uit het water in 1u10 en een paar seconden en vooral een goed gevoel. Zowaar mijn beste tijd op de 4 deelnames. Ik dook de wisselzone in met het doel om veel zonnecrème te pakken te krijgen en zo veel mogelijk energie op te nemen. Gelukkig had ik wat Aquarius voorzien in de transitiezak. Door het zand de dijk op, nog een eind lopen met de fiets en off we go. Uiteindelijk was ik voor 1u20 vertrokken zoals origineel gepland.

De eerste 15 fietskilometers zijn altijd moordend op Lanzarote. Veel klimmen en vol tegen de wind. Ik voelde niet de kracht die ik eerder in de week nog had en wist dat het vooral kwestie ging zijn van geduld hebben tot ik er hopelijk zou doorkomen. Ik kon fietsend echter geen vast voedsel binnenspelen en schakelde al heel snel over op extra bussen sportdrank en cola aan de bevoorradingen, naast mijn eigen Herbalife Prolong. De eerste 40km richting El Golfo vloog iedereen me precies voorbij terwijl ik zeker niet trager reed dan vorig jaar. Strava bevestigde achteraf zelfs dat mijn eerste 120km met vergelijkbare wind een pak sneller waren dan vorig jaar. Timanfaya ging al bij al goed maar ik haalde veel minder mensen in dan verwacht. Na een 60tal km bij La Vegueta ben ik even gestopt bij Vanessa om toch wat te klagen over mijn gebrek aan power, maar vooral om een energiereep te eten. Blijkbaar ging dit stilstaand wel zonder protest van mijn spijsvertering. Vanessa bevestigde dat ik veel vroeger dan verwacht passeerde en het dus best goed zat.  Dat gaf de burger moed.

Ik vervolgde mijn weg richting La Santa, Soo, Famara en ik voelde dat het begon te komen. Ik begon iedereen terug op te rapen en aan het rond punt van Teguise had ik zeker al terug 50-60 man te pakken, die blijkbaar toch wat overhaast waren gestart. De zon begon er echter door te komen en het was te merken dat het een waanzinnig hete dag ging worden. Anticiperen dus met zout, sportdrank en water. Na 100km bovenop Mirador de Haria, ben ik even gestopt om mijn zak met extra drank en eten aan te nemen, en een plasje te doen. Ik kreeg nog een tweede energiereep binnen en vervolgde mijn weg na enkele minuten. Vloeken op het steile stuk aan de exotische tuin, en dan genieten van het uitzicht op Mirador del Rio na 115km. En dan begon de terugweg. Eerst de afdaling van de Mirador met serieuze zijwind en de nodige stress om de fiets in balans te houden. 

Gelukkig is het tweede deel van de afdaling vrijwel allemaal rechtdoor en stond de wind daar in de rug. Maar de weersvoorspelling kwam nadien wel uit: de wind draaide en de laatste 40-50km werden een serieuze strijd op de golvende wegen, waar je normaal toch wat extra steun in de rug krijgt. Ondanks dat ik nog een goed tempo trapte, verloor ik meer dan 20 minuten op vorig jaar puur door de windrichting. En dan de hitte ... naast de weg lagen er af en toe fietsen met uitgetelde atleten tegen een muurtje, nog nooit gezien. Na 6u40 fietsen bereikte ik de wisselzone in Puerto Del Carmen, nog altijd ruim in de eerste helft van het deelnemersveld. Drinken, eten, zout innemen en zo veel mogelijk zonnecrème op het lichaam smeren. Naast mij zat een oude krijger die bijna door de tent vloog toen de vrijwilligster hem iets te enthousiast aan zijn schouders begin in te smeren. De sfeer zat er wel nog in...

Ik begon te lopen en voelde dat mijn benen goed waren en mijn maag niet super maar stabiel. De hitte was echter extreem en ik moest dus geen domme dingen doen. Finishen was de boodschap en dus rustig aan 10-11km/u proberen kilometers te malen, met telkens voldoende tijd aan de bevoorradingen om te eten en drinken. Deze tactiek is uiteindelijk beloond, gezien de 100en atleten die tijdens de marathon hebben moeten opgeven. De eerste helft van de eerste lus richting Arrecife (15km) ging nog redelijk goed, maar er was zo goed als geen meter beschutting tegen de zon. Ik heb nog nooit zo veel mensen zien stappen in de eerste kilometers. Op de terugweg heb ik ook even de knop nog iets verder omgedraaid en nog meer tijd genomen aan de bevoorrading. Als ik zowel cola, water als energiedrank nam, bleef ik helder, en kon ik mijn energiegelletjes netjes blijven innemen in combinatie met mijn zouttabletten. Een toptijd zou het niet worden maar ik bleef wel fysiek relatief in orde, wat een wonder leek na de desastreuze nacht. Na 20km kwam ik langs Joris en Vanessa, en zij zagen dat het nog wel goed ging, al zei ik wel dat het allemaal wat rustiger ging en aankomen de prioriteit was. Joris bevestigde en zei dat het een ware veldslag was. Bijna 1 op 4 atleten zou niet aankomen vandaag. 

Na 30km kwam ik terug in Puerto Del Carmen, waar Digipolis-collega Rika me toejuichte. Onderweg was ik ook nog andere bekende (Marc, Viv) en onbekende supporters tegengekomen, waarvoor dank. Ik wist dat het de laatste 12km enkel nog kwestie was van helder te blijven, en vast te houden aan het plan. De snelheid geraakte niet meer boven de 10km/u maar ik wist vooral dat het stilaan zou beginnen afkoelen. Aan het keerpunt, vloog er nog een Thomas Cook Airlines Airbus 320 enkele meters boven mijn hoofd de landingsbaan van het vliegveld op, en ik kon aan mijn laatste 6km richting finish beginnen. Alles onder controle, armstukken uit, petje rechtzetten, bril af, en vooral zien dat er geen pipo voor mijn neus zou springen op de aankomstfoto.

Ik nam mijn tijd om te poseren met het finishlint en schudde de hand van organisator Kenneth Gasque. Missie volbracht op de zwaarste editie van de 4 die ik al heb meegemaakt. De eerste 60km was het geloof in een finish ver zoek geweest. Dan kwam ik er meer en meer door op de fiets maar de laatste 40 fietskilometers hadden onverwacht veel krachten gevergd tov de vorige keer. Toen ik aan de marathon begon, besefte ik dat gaan voor een tijd onder de 4 uur zelfmoord zou betekenen. Ik ben al geen hittemens en mijn lichaam was te gehavend gestart 's ochtends. Maar ik voelde wel tijdens de eerste 5 loopkilometers dat ik kon finishen, als ik het verstandig zou aanpakken. En zo geschiedde het. 13u05 en 637e plaats op iets meer dan 1700 starters. Het bewijst nog maar eens hoe zwaar het was en dat je geen tijden van wedstrijden met elkaar kan vergelijken, zelfs niet op hetzelfde parcours. 

Ik was naar Lanzarote vertrokken met een conditie om er eens een goede lap op te gaan geven. Ik heb de finish echter moeten halen door vooral een superdag op geestelijk gebied. En de tevredenheid is dan ook groot.

Dikke merci aan Vanessa om 6 dagen op blitzbezoek mee te komen. Bedankt aan de supporters Joris, Marc, Viv, Rika, ... en Johan voor de paar keer handjeklap op het loopparcours. Ik was ook enorm verbaasd hoeveel mensen er thuis de strijd van mezelf en 55 andere Belgen op Lanzarote hebben gevolgd ondanks de slechte tracker en stream. Dat deed enorm deugd om te horen tijdens de wedstrijd, en te lezen achteraf.

Volgens jaar komen we terug, voor die speciale medaille van 5-voudig finisher, en om onder andere Mirco te laten kennismaken met deze geweldige race.

Ondanks de brandwonden op de bovenrug, stellen we het goed, en kunnen we weer gemotiveerd het dagelijkse leven verder zetten. Over naar de studio!

Videoverslag van Club La Santa (al na 2 minuten in beeld!):
https://www.youtube.com/watch?v=LO55Jn8eHYw

Wings for Life Run 2017 - de laatste test

Het wordt ondertussen een traditie: twee weken voor de IRONMAN van Lanzarote deelnemen aan de Redbull Wings for Life Run in Breda. Ook dit jaar was het doel maximum 30km lopen om te testen dat alles goed zit, maar toch ook om de benen nog voldoende te sparen. Om exact 30km te kunnen lopen, was een snelheid van 4'51" per km vereist om de catcher car voor te blijven. Geen Max Verstappen in de BMW dit jaar, maar blijkbaar een Hollandse 1500m atleet in een Toyota...

De organisatie had geen startvak op mijn nummer gedrukt en ik heb wat moeten foefelen om toch in het eerste startvak te geraken, maar om exact 13u was ik goed en wel mee vooraan vertrokken met BrTC collega Geoffrey. We hadden afgesproken dat ik de eerste 20km het tempo wat zou bepalen, zodat Geoffrey daarna nog vol kon doorgaan tot het gaatje. Ik wou zelf tijdig mijn tempo minderen om aan de 30km te kunnen stoppen. Meer dan 30km zou te belastend zijn voor mijn beentjes 2 weken voor Lanzarote. De vorige jaren was het halen van de 30km zelfs best nog lastig geweest door de weersomstandigheden.

Dit jaar was het ideaal weer met een bewolkte lucht en 17-18 graden. De eerste kilometers werd er door veel lopers weer als gekken gestart maar ik kon mezelf en Geoffrey voldoende intomen om een stevig tempo te houden waarmee we voldoende reserve namen op het 30km tempo. We begonnen aan 4'10" maar gingen stelselmatig naar een kruissnelheid van 4'30". We passeerden de 10Mijl vlot na 1u13 en de halve marathon in 1u37. Daar besloot Geoffrey te versnellen met ruime voorsprong op het schema van 30km. Ik begon zelf ook te rekenen en merkte dat ik veel meer tijd over had dan de vorige 2 jaren. Daarop ben ik dan maar wijselijk vertraagd naar een comfortabele 5'10 per km. Op km 25 zat de eerste ronde erop en ik begreep al dat ik dit jaar vlot naar de 30km zou gaan met de nodige reserve. Ik voelde wel dat de 4 uur op de fiets in de wind van de dag voordien een beetje vat begonnen krijgen op mijn beentjes. Na 28km had ik nog steeds een dikke 12' tijd over om naar de 30km te gaan. Ik besloot dan maar lichtjes te gaan loslopen aan 10-11km/u totdat de catcher me zou inhalen. Uiteindelijk gebeurde dit pas na 31,75km. Geoffrey was ondertussen door aan het gaan tot aan de 37km!

Conclusie van de dag: Ookal was het lichaam nog licht vermoeid van de dagen voordien, de loopconditie en -snelheid zitten het beste in jaren. Ik had geen enkele dip gehad en conditioneel was ik ook na 31km nog betrekkelijk fris. Dit was de voorbije 2 edities toch wel anders, al was het weer nu ook wel veel gunstiger. Enkel de beentjes en onderrug zeurden wat maar dat was ook te verwachten na de laatste trainingsweken. Met een bezoekje aan osteopaat Hans komt dit allemaal prima in orde.

Hopelijk dat de conditie nu nog 2 weken op peil blijft, en ik gespaard blijf van vieze beestjes. Rustig afbouwden en volgende week rustig Lanza nummer 4.

4 weken voor nummer 4

Sinds de geslaagde stage in Benicassim (25 uur in het zonnetje kunnen trainen) is het een aantal weken wat op en af gegaan met de trainingsresultaten. Vooral de pollenallergie steekt jaarlijks de kop op rond begin april, met deze keer een oorontsteking als voornaamste gevolg.

Met nog 4 weken te gaan, wou ik toch even zien waar we stonden via een paar representatieve testjes. Zaterdag ben ik begonnen met een progressieve duurloop van 26km, startend aan 5'30"/km en eindigend aan 4'20". Ondanks de sterke tegenwind vanuit Kontich tot in Sint-Job bleek dit toch makkelijker te gaan dan verwacht. Vooral de eerste kilometers was het vooral moeilijk om traag te lopen. Ondertussen blijkt mijn comfortabel LSD looptempo eerder rond de 5'15" te liggen dan 5'30". En wat misschien nog belangrijker was, ik had geen last van pijnlijke spieren of stijfheid achteraf. Ook het voedingsschema werd onderweg succesvol uitgetest. We zijn qua lopen dus zeker klaar voor de Wings For Life ultieme test op 7 mei met de gebruikelijke 30km als doel. Ook de Polar-statistieken tonen aan dat de loopconditie minstens even goed zit als een jaar geleden.

Twee uurtjes recupereren en dan een rustige zwemtraining afwerken van een uur. Ook dat verliep vlot en ik scheen geen impact te ondervinden van de eerdere looptraining. Ik heb terug rust in mijn zwemslag gevonden en ga nu ook niet meer verder sleutelen aan de techniek tot in juli.

Zaterdag beloofde alvast heel veel goeds en dat heb ik prima kunnen doortrekken op zondag. In totaal 132km op de TT-fiets aan 30km/u gemiddeld en een lage gemiddelde hartslag (130). Op de Oesterdam wel even zwaar doorgegaan maar evenzeer onmiddellijk gerecupereerd.

Zo kon ik toch nog eens een trainingsweek van meer dan 14 uur voorleggen waarbij alles in stijgende lijn gaat. Volgende week nog een verlengd weekendje en dus hopelijk ruimte voor een extra lange fietstocht, gevolgd door nog een stevige week met o.a. de Wings for Life. Als alles nog enkele weken blijft lopen zoals nu, moet een 4e finish op Lanzarote (zonder materiaalpech) geen groot probleem zijn, en een verbetering van de tijd van vorig jaar best haalbaar.

Brasschaat Natuur Classic - 25km

Na een duurloop met Koen 2 weken geleden en mijn solo-tocht van vorige week, stond ook deze zaterdagvoormiddag weer in het teken van de nodige loopkilometers. 

Met de Brasschaat Natuur Classic had organisator Bert Nijs weer voor de perfecte setting gezorgd, 25km op eigen tempo cruisen door de parken en domeinen van Brasschaat. 240 Deelnemers tekenden present met daarbij vele BrTC clubgenoten. Ik zou dus vast wel iemand vinden die mijn tempo zou delen. Door een ongewoon lange pauze voor nieuwjaar, en mijn griep begin januari, bouw ik immers anders dan vroeger op naar het seizoen. Mijn objectief was dan ook ergens tussen de 10,5km en 11km/u te lopen in een lage intensiteit en er geen race van te maken.

Al tijdens de eerste kilometers in voltallige groep hoorde ik dat Ivan hetzelfde plannetje had. Na een korte sanitaire stop vlak voor het einde van de gezamenlijke opwarmkilometers, begonnen we ons tempo te lopen en rustig andere bekende en minder bekende deelnemers in te halen. Luc pikte vrij snel in en we liepen met ons drietjes uiteindelijk de 25km uit tegen een gemiddelde van 11km/u (inclusief de trage startkilometers) en ook de gemiddelde hartslag zat prima.

Mission accomplished!

 

Achtkamp Brasschaat

Niet alle evenementen op een bucket list lijken even sensationeel of uitdagend. Zo zou een 3-voudige finisher van IM Lanzarote toch geen problemen mogen ondervinden om de Achtkamp van Brasschaat tot een goed einde te brengen? Niets is echter minder waar. De proeven zijn zo uiteenlopend en atypisch voor een langeafstandsatleet, dat ik er met de nodige schrik aan begon. Het was echter eens tijd voor iets compleet anders in het najaar om het triatlonseizoen te verteren, en de batterijen terug op te laden.

Met 110 atleten begonnen we in de senioren-categorie (18 tot 40j). Tussen al die jonge snaken wou ik gewoon finishen zonder blessures. Ik vreesde echter dat een plaatsje in de laatste 10 wel eens mijn lot zouden worden... Tevens van start in onze reeks BrTC-ers Robin, Arno, Kristian, Marc, Kevin en Steve.

Zondag 23 oktober - 1km tijdrit

Proef 1 vond plaats op een ijzige, mistige ochtend in het park van Brasschaat. 1 km volle bak sprinten op de fiets, waarbij ik sowieso tijd zou verliezen in die ene relatief scherpe bocht. Het werd echter een serieuze meevaller met een 47e plaats. Ik stond na 1 proef zowaar in de linkertabel van de ranking en nam al om en bij de 50 bonuspunten op Kevin, Marc en Steve.

Zondag 30 oktober - Verspringen en 200m sprint

Twee disciplines die me absoluut niet liggen. Daarenboven voelde ik tijdens de opwarming enorme stijfheid in mijn bovenbenen, waarschijnlijk door twee dagen ervoor nog te trainen en de dag voordien niks meer te doen. Ik durfde niet meer voluit gaan en wou vooral geen fysieke schade oplopen. Gevolg 93e en 91e plaats en vrije val richting plaats 88 in het klassement... Als ik fysiek paraat zou geweest zijn, had ik hooguit 10 plaatsjes beter gescoord hoor ... Kevin moest opgeven met een spierscheur. Steve en Marc deden het nog slechter dan mij; Robin, Arno en Kristian lagen al straten voor.

Zondag 6 november - 6,5km tijdrit

Tijd om aan de remonte te beginnen. Heel slecht weer op het vliegveld van Brasschaat voor de 'lange' tijdrit maar gelukkig bleef het droog tijdens mijn proef. Met plaats 44 mijn voorlopig beste ranking in de competitie en we stegen terug naar plaats 74. Wel opnieuw plaatsen moeten prijsgeven op de jonge gasten, maar veel uitgelopen en Marc en Steve. Mijn definitieve positie in het BrTC klassement lag al vast.

Zondag 6 november - Kogelstoten en 1500m lopen

Voor het kogelstoten had ik eigenlijk wel wat vertrouwen na de trainingssessies maar toch liep het goed fout. Plaats 84 zowaar ... De 1500m in en rond het atletiekstadion liepen volgens plan. Ik bleef kalm in de tumultueuze start met 100 atleten. Na het verlaten van het stadion als +/-80e begon ik aan de geslaagde inhaalrace die resulteerde in plaats 55. Ik had de schade toch kunnen beperken en zakte slechts lichtjes naar plek 78.

Zondag 13 november - 5,5km veldlopen

Nog 90 atleten in competitie in een stormachtig park waar sporten eigenlijk onverantwoord was. De takken vlogen in het rond en zelfs tijdens onze wedstrijd veranderde het parcours nog door de val van een gigantische tak. Gelukkig geen slachtoffers ... Ik zou de eerste van 4 ronden de kat uit de boom kijken en daarna opnieuw beginnen versnellen en opschuiven. Ik kwam door als 55e maar er was toch heel snel gestart waardoor ik enkel kon proberen consolideren. Ik zag atleet voor atleet voor mij stilvallen en raapte ze op in het spoor van Marc. De maag protesteerde en een actie om Marc zelf nog proberen in te halen, zat er niet meer in zonder risico. Uiteindelijk als 41e over de finish na een prima race. Een flinke sprong in het klassement naar plaats 68 was de beloning. Met de 2 loopnummers had ik wel heel wat plaatsen goed gemaakt op Kristian maar die was al veel te veel voorop. Steve droeg ondertussen de rode lantaarn, vooral ook omdat reeds 20 atleten hadden opgegeven.

Zondag 20 november - Veldrit

De veldrit is een beetje op een anti-climax afgelopen. Hoewel ik de dag voordien nog goed verkend had, liep alles echt fout. Onmiddellijk bij de start vielen er 3 mensen voor mij waardoor ik voet aan grond moest zetten. Ik nam de eerste bocht zo bijna als laatste. Gelukkig was ik ondertussen handiger geworden aan de balkjes waar ik een 10tal mensen inhaalde en op de eerste asfaltstrook reed ik terug naar een plek onder de mensen. Het eerste stukje bos verliep prima, tot ik bij het uitrijden ervan mijn ketting van de cassette voelde glippen. Voet aan grond, wringen aan de ketting en als voorlaatste terug de fiets op ... Ik hoorde nog enkele ander mannen zeggen "da's pech man" maar daar was ik vet mee... Als ik nog iets wilde presteren, moest ik risico's nemen. En dat liep dus mis. Ik wou over een boomstam springen maar deze was echt wel te hoog (dat had ik de dag voordien ook al wel gezien) maar ja ... overkop en shifter verschoven. Geen fysieke averij en dankzij supporter Quentin het stuur nog terug recht gezet, maar mijn goesting was over. Ik wou geen risico's meer nemen, we vertrokken 2 dagen later immers op verlof, en ik ben wijselijk uit de race gestapt.

De opgave heeft me uiteindelijk nog 1 plaatsje gekost in het eindklassement en mijn eerste Achtkamp eindigde zo op de 69e plaats op 110 starters. Toch zo slecht nog niet...

Ik ben blij dat ik het heb gedaan. De 2 tijdritten en de 1500m en veldloop gingen echt wel prima. Ik eindige ook steeds in de top 50. Verspringen en 200m lopen is gewoon niks voor mij en qua kogelstoten ontbrak er voldoende techniek. Ik heb enkel spijt van de veldrit. Ik zag er toch wel naar uit en zonder die kettingproblemen was ik mooi mee kunnen glippen met mensen van mijn niveau, die ook geen onnodige risico's namen. Volgend jaar? We zien wel... Ik ben er wel zeker van dat het in de reeks 40+ binnen enkele jaren geweldig leuk kan worden. Nu is het verschil echt wel groot met die jonge gasten.

Kwarttriatlon Lille - Trio

Het leek me leuk om het seizoen af te sluiten met een trio-deelname op de kwart van Lille. Vanessa moest er toch nog zijn voor haar T3-series en er zakken altijd wel wat BrTC-ers af naar de Lilse Bergen. Ik had me met Nikita (zwem) en Kevin Hofmans (fiets) ingeschreven en zou zelf het lopen voor mijn rekening nemen. Vroeger was dit steeds maar 9km maar het parcours was wat gewijzigd en ik kwam nu op exact 10km.

Nikita en Kevin hadden stevig hun best gedaan waardoor ik maar met een 2tal minuten achterstand op de familie De Laet begon te lopen. Maar na de eerste 100m voelde ik al dat het niet voor vandaag zou zijn en dat ik Michiel pas aan de finish zou terugzien.. Mijn benen wilden voor geen meter vooruit op het geaccidenteerde off-road parcours en ik heb van de eerste meter afgeteld tot de finish. Gelukkig deden er zo veel BrTC-ers solo mee aan de kwarttriatlon dat ik hen wel stap voor stap kon inhalen en toch een ietwat deftig kon houden.

Ik finishte na 45min en een handvol seconden, en voelde me volledig leeg. De achtkamp-trainingen van de dag voordien en de loop door Kontich vrijdag (waar ik me ook niet had ingehouden) hadden toch op het lichaam ingehakt. Tim heeft me thuis afgezet en ik ben 2 uur gaan slapen. Van de wedstrijd van Vanessa heb ik dus niks meer gezien, maar ook bij haar was het beste eraf voor dit seizoen.

Blij dat het triatlonseizoen gedaan is en tijd om te bezinnen en kijken waar er nog goesting voor is de komende jaren.

Red Bull - Kop Over Kop

Vandaag hebben we ons eens aan een nieuw initiatief gewaagd, de Red Bull Kop over Kop ploegentijdrit in Breda. Het concept is simpel: een tijdrit van 100 km waarbij 1 renner vertrekt en er onderweg op een aantal vaste punten telkens 1 persoon aansluit. De laatste 27km worden met de volledige ploeg van 5 renners afgelegd.

Op zaterdag hadden initiatiefnemer Tim en ikzelf de meeste fietsen al gaan klaarzetten bij de verschillende tussenpunten. Dit was allemaal prima geregeld qua logistiek en veiligheid. Zondag kon iedereen dan onmiddellijk zonder te veel zorgen naar de verschillende startpunten vertrekken.

Ik was de gelukkige die de volledige 100km mocht afhaspelen, jassen en vlassen (zoals Michel Wuyts het zou zeggen).  Om 10u09:45 vertrok ik vanop het startpodium in het voetbalstadion van NAC Breda, waar in het groot nog borden te zien waren van de viering van hun kampioenentitel ... in 1924. Zeer klef stadion, niet te vergelijken met de majestueuze Bosuil. Ik was dan ook blij dat ik er buiten was ;-)

Mijn eerste 17km solo gingen super. Ik had de wind goed vanachter en enkel een kleine kasseistrook vertraagde mijn rit. Ik verloor er immers een drinkbus, die gelukkig door een seingever werd aangegeven waardoor ik enkel een 5-tal seconden stil stond. Anderhalve kilometer voor het eerste tussenpunt lag er een sensor die mijn positie doorgaf aan tweede rijder Tim, in Sprundel. Met een gemiddelde snelheid net onder de 37km/u, pikte ik Tim vlekkeloos op en schoten we door naar het volgende tussenpunt. Ik had in mijn eerste deel een 6-tal renners ingehaald, en werd door 1 man voorbij gereden. Deze sloeg 100m verder echter in de verkeerde straat af... Het was niet altijd even simpel de richtingaanwijzingen goed te volgen, zeker als solo rijder. Aan de moeilijke punten waren er gelukkig wel voldoende seingevers aanwezig. En eens het team meer en meer voltallig werd, het navigeren ook eenvoudiger.

Onze gemiddelde snelheid bleef zowat gelijk en derde rijder Hans zag ons al van ver komen aan tussenpunt 3 in Nispen. Prima 'aflossing' en verder wind-af richting Hoogerheide. Ik denk dat dit stuk van de route nagenoeg perfect liep. We reden gemiddeld bijna 38km/u en iedereen zat nog fris genoeg om voldoende over te nemen. Ik had alleen last in de bochten waar ik weer te voorzichtig doorging en vooral telkens te veel ruimte laat op mijn voorganger. In Hoogerheide, na een dikke 55km, moesten we Vanessa oppikken, maar liep het serieus mis. Door allerlei miscommunicaties en foute wissels bij andere ploegen, was Vanessa tijdig vertrokken om ons zeker niet te missen. Wij zagen haar echter niet voor ons uitrijden aan het tussenpunt, en ook 1 km verder hadden we nog steeds geen spoor van waar ze was. We stopten en keerden terug naar het tussenpunt om haar te zoeken .... Na een 5tal minuten riep BrTC-supporter Dimitry gelukkig langs de kant dat Vanessa ruim voor ons reed, waardoor we terug wisten in welke richting te zoeken. Spijtig genoeg waren we wel bijna 10 minuten kwijt gespeeld, en ons goed ritme. Belangrijke les voor volgende keer. In de achtervolging heb ik in het wiel van Hans wel een serieuze cartouche verschoten.

De wind begon ondertussen ook te keren en kwam serieus in het nadeel te staan. Terug voltallig wisten we een 3tal ploegen, die ons tijdens onze ongelukkige stop waren gepasseerd, terug in te halen maar we werden zelf ook voorbij gestoven door enkele van de sneltreinen. Aan km 73 hadden we toch allemaal al serieus wat krachten verloren en rekenden we op vijfde man Marc om ons naar de finish te loodsen. Marc zette enkele kilometers hard aan maar de wind was te zwaar om lange kopbeurten vol te houden. Ronddraaien was de boodschap maar aan mij was dit nog amper besteed. Ik probeerde hier en daar wat in te schuiven, en het werd overpakken wie nog kon. Vanessa en Marc hadden nog wel wat poeier in de benen maar worstelden met de harde wind. Tim zijn bobijn begon logischerwijs ook leeg te geraken, maar Hans wist telkens de snelheid nog wel de hoogte in te jagen.

De laatste 5km kon ik nog het onderste uit de kan halen om toch nog enkele minuten kop te doen op de lange rechte stukken, en uiteindelijk was iedereen content om de finish te zien na totaal 2u55 wedstrijd. Met dank aan Kevin en Sanne voor het supporteren en onderstaande foto's!

Laatste kilometers

Moe maar voldaan aan de finish