Zwaar weekend

Dit weekend stond op zaterdag de traditionale Sterke Peer trio-triatlon op het programma waar we met de club steeds wat ludieke trio's samenstellen. Op zondag ging ik zelf nog meedoen aan de kwarttriatlon van Lommel.

 

De bedoeling in Sterke Peer was om enkel de 375m te zwemmen, totdat bleek dat onze loopster, Leen, ziekjes was. Ik heb dan ook het lopen maar voor mijn rekening genomen. Het zwemmen is elk jaar een bokswedstrijd en ik had enkel de ambitie om zonder fysieke schade tot bij fietser Bert te komen, wat lukte na een dikke 5 minuten zwemmen (88e plaats). Bert had 's ochtends al een loopwedstrijd meegedaan en op het fietsen zat niet veel meer op. Uitendelijk begon ik te lopen met 4 minuten achterstand op het laatste andere BrTC-trio. Met een stevige 18'57" op de 5km kon ik enkel Nikita nog inhalen. Uiteindelijk waren we 81e van de 226 trio's, met vooral een goede 41e looptijd. De sfeer en het weer waren opperbest dus we hadden ans allemaal best geamuseerd.

 

Van amuseren was in Lommel weinig sprake. Veel regen, natte wegen en veel wind. De bedoeling was om mijn tijd van 2 jaar geleden scherper te stellen (2u23) maar in deze omstandigheden zag het er niet goed uit. Dan vooral maar zien dat we de broers Vander Mast en Pit konden kloppen. Het begon heel slecht met een stamp in mijn maag na 100m zwemmen. Ik ben 1500m op de dool geweest met een zwaar gevoel van misselijk en gebrek aan vermogen om me wat los te rukken uit de massa atleten. Ik kwam niet bij de eerste 100 atleten uit het water, en zag dat Hans nog net met de fiets vertrok toen ik na ruim 28(!!) minuten uit het water sukkelde. Ik had er even geen zin meer in maar hoopte op de fiets terug een goed gevoel te vinden na dit barslechte zwemnummer.

 

Op de fiets vond ik plots veel sneller als anders een goed ritme. Ik haalde Hans na een km of 5 in vond een drietal mede-atleten aan wier snelheid ik me kon optrekken. Na de eerste ronde bleef er daar nog één van over. Hoewel er heel veel wind stond, en het met momenten gevaarlijk glad was, heb ik me er geen seconde aan geërgerd. Dat wil dus meestal zeggen dat het goed ging, wat ook bleek met een 60e fietstijd (1u10 in de zware omstandigheden). De wissel was een probleem omdat ik echt koude vingers en dito voeten had, maar eens vertrokken moest ik enkel nog afrekenen met de jongste Vander Mast die nog 1 minuut voor mij binnengereden was.

 

Opnieuw vond ik een 2tal metgezellen met een aardig tempo waarmee ik een 7tal km heb samengelopen. Kristian haalde ik na 2km in hoewel hij toen best nog goed vooruit ging. Op de weg terug na het keerpunt kwam ik in volgorde Kristian, Hans en Pit nog tegen, met merkelijke verschillen tussen iedereen in. De 2e ronde begonnen de achterkanten van mijn hielen open te liggen door het schuren van het vuil tegen de nieuwe schoenen. Verstand op nul en haasten om aan de finish te geraken. Ik kon mijn medegezellen achterlaten en was blij dat ik aan het keerpunt aan de laatste 2km kon beginnen. Pit had zich ondertussen al tussen de broertjes genesteld die allebei hun man met de hamer waren tegengekomen. Met een looptijd net onder 44' voor iets meer dan 10km kwam ik na 2u23  over de finish als 75e van de 213 moedigen die de aankomst haalden. Eerst moesten die schoenen uit om de ravage aan mijn voeten te kunnen bekijken. Uiteindelijk was er maar 'wat vel' af maar elke schuring doet nog steeds wreed pijn. Pit had ondertussen Kristian nog net voor de finish te stekken om de 2 BrTC-plaats op te eisen.

 

Ik was echt blij dat het weekend erop zat. Het zijn twee intensieve dagen geweest die ook mentaal onverwacht veel kracht hadden gevergd. Enkel Almere rest me nu nog als triatlon. Het fietsen en het lopen nog onderhouden zal wel lukken, het zwemmen ben ik kotsbeu. Zowel indoor (chloor) als in openwater (pollen, temperatuurverschillen) sukkel ik steeds met mijn luchtwegen. Enkel in Italië in het openluchtbad heb ik het zwemplezier even teruggevonden. En alle investeringen die ik in het zwemmen doe, leveren toch amper tijdswinst op. De 1u06 in Klagenfurt was in elk geval veruit de beste zwembeurt. Niet verwonderlijk dat ik dat dan net kan in zeer zuiver water, zonder last van ademhalingsproblemen of slijmen. Na Almere ga in elk geval terug 3-4 maanden focussen op lopen zoals vorig jaar. Hoe en of ik nog ga investeren in zwemmen richting Lanzarote 2015 zullen we wel zien. Het zal in elk geval een beetje anders moeten.

BK Halve triatlon Eupen - voor mij een 2/3 trio'tje dit jaar.

Ik had dit jaar niet de fout gemaakt zoals vorig jaar toen ik kortelings na een Ironman inschreef voor de zware halve triatlon van Eupen. Ik had toen immers te weinig zin om de trainingen op te bouwen en het resultaat was navenant (meer dan 5u). Dit jaar ligt het wel wat anders met Almere nog in het verschiet, maar toch zou de volledige wedstrijd weer van het goede te veel zijn geweest. Ik zou dit jaar enkel de sprinttriatlon meedoen op zaterdag en dan op zondag zwemmen en lopen in de trio-formule, voor 2 verschillende BrTC-teams.

Samen met een 20tal BrTC-ers hadden we een overnachting geboekt in de jeugdherberg van Malmedy en het beloofde dus weer een super clubweekend te worden. Ik pikte Nicholas zaterdag op in stralend weer en we hadden er zin in om net zoals Leen en Kevin gas te geven op de sprint. Echter in Eupen aankomend, begon er een ware wolkbreuk los te barsten. Meer dan een uur hebben we staan schuilen en tot 20 minuten voor de wedstrijd stonden alle wegen nog blank. Niemand had er nog echt zin in en ik besloot geen risico te nemen om ergens onnozel onderuit te gaan, en ben niet gestart. Leen, Kevin en Nicholas namen het risico wel. De wedstrijd werd uiteindelijk later gestart in stralend weer en ze hebben er alle 3 van genoten. Ik had er wel een beetje spijt van op dat moment maar tegen zondagavond zou ik blij zijn dat ik mijn krachten gespaard had.

Zondagochtend verzamelden we met de ganse BrTC-bende aan de wisselzones. Onder hen enkele ervaren rotten zoals Jef en Anna, mensen met ambities zoals Vanessa en Mirco, en enkele atleten die hun allereerste halve zouden afwerken (Kilian, Manuel, Erik en Shara). Ik maakte me klaar om te zwemmen voor de 'Peter Van Meel Fanclub' met Kevin als fietser en Leen als loopster. Nadien zou ik nog de 21km lopen voor  'De Knoefters' met zwemmer Nicholas en fietser Stefan.

Het zwemmen in Eupen is voor mij nog nooit een groot succes geweest. Ik had nu echter wel de ganse tijd een goed gevoel, maar heb me waarschijnlijk wat in slaap laten wiegen door de mensen in wiens voeten ik grotendeels heb gezwommen. Toen ik uit het water de steile helling boven kwam, stond er weer een relatief bescheiden 34min op mijn klok voor 1900m zwemmen. Ik zag Jef 10m voor me uitlopen. Kilian, Stefan en Erik waren al weg met de fiets en Vanessa liep met de fiets aan de hand richting uitgang wisselzone. Blijkbaar kan ik toch moeilijk op kortere afstanden sneller zwemmen dan mijn 'Ironman' tempo. Achteraf bleek ik echter weer heel veel last van neus te krijgen, dus mogelijk zat de vervuiling/allergie er ook voor iets tussen.

Na het zwemmen kon ik wat rusten, eten en drinken, en me tijdig klaar zetten voor het loopnummer. Alle BrTC-ers waren goed op pad met Stefan als trio-fietser op kop dus ik kon al vrij snel starten met de 21km over geaccidenteerde wegen. De eerste ronde van drie in totaal ging vlotjes. Eerst een km of 2 dalen in het bos, dan een 3tal kilometer vals plat omhoog over verharde wegen, terug 2km dalen op asfalt en een korte steile klim naar de finishlijn. Ik kwam de eerste ronde door na 29min maar voelde al dat ik niet super was. De tweede ronde heb ik verschrikkelijk afgezien op de hellende stukken. Ik ging echt niet vooruit en begon me zorgen te maken dat het andere trio met loper Paul dichter zou komen. Na 14km had ik echter nog steeds geen andere BrTC-ers gezien, maar na een ronde van 35min moest het terug sneller. Gelukkig stonden er veel supporters langs de finishlijn (BrTC-ers, Jan en Lou, Ivo, Anita, Julien, Lucia, ...) en ik vond plots toch terug de spreekwoordelijke turbo.

De eerste kilometers van de laatste ronde gingen vlot en in de verte zag ik 2 BrTC-pakjes voor me opdagen. Dat geeft uiteraard nog wat extra moraal en zo haalde ik Shara in ongeveer in de helft van de ronde. Ik zag echter snel dat er iets mis, aangezien ze helemaal overstuur was en liep op all stars(???). Blijkbaar waren haar schoenen verdwenen in de wisselzone en was ze op haar sokken vertrokken voor 21km. Gelukkig had er na 2km een meid haar vrijetijdsschoenen spontaan aangeboden zodat ze toch verder kon. Ik sprak af dat ik zo snel mogelijk naar de finish zou lopen en daar bij de supporters andere schoenen zou zoeken voor haar laatste 2 ronden. Ik versnelde en liep eerst nog voorbij Stefaan De Maeyer alvorens ik bij Erik aankwam, die op een rustig maar degelijk tempo aan zijn laatste 10km begon. Uiteindelijk zat er bij mij toch best nog wel wat in de tank en liep ik mijn derde ronde even snel als mijn eerste, waardoor we toch nog met ruime voorsprong als eerste BrTC-team aankwamen (1u35 gelopen).  Aan de finish kwam Kevin snel aangelopen om het schoenenprobleem mee aan te pakken. Gelukkig kwam Vanessa slechts enkele minuten na mij aan (als 6e vrouw!!). Voor ze het wist stond ze op haar sokken achter de finishlijn en was Kevin met haar schoenen in tegengestelde richting het parcours afgelopen op zoek naar Shara. Uiteindelijk kwamen de juiste schoenen toch plots boven water in de wisselzone en geraakten alle problemen alsnog opgelost.

Samen met de supporters en finishende collega's juichten we alle BrTC-atleten verder op weg naar hun laatste ronde(s) of naar de finish. Uiteindelijk heeft iedereen het heel goed gedaan, en was Eupen weer getuige van de ongeziene Brasschaatse clubsfeer. Ook nog een geweldige pluim voor Peter Philips die de wedstrijd solo aflegde. Tien seconden achter hem arriveerde Shara als laatste BrTC-er totaal in tranen maar onder luid applaus van alle Eupense supporters die van haar calvarietocht getuge waren geweest. Kilian moest nog naar de Rode Kruispost wegens een gebrek aan vocht/zout maar zal vooral ook een knappe tijd onder de 5u onthouden.

Traditioneel eindigde het weekend nog in select BrTC-gezelschap in een restaurant ergens langs de autosnelweg...

Ik had de 21km toch een beetje onderschat, nog steeds wat in de euforie van de Ironman. Achteraf bekeken mag ik echter best tevreden zijn en is de motivatie nog steeds aanwezig om die laatste 6 weken verder op te bouwen. Het begon alvast met een folieke. Shara had mij en Vanessa zondagavond immers getrakteerd in het restaurant voor onze steun en hulp. Als blijk van respect en solidariteit voor haar prestatie had ik haar beloofd enkele kilometers met haar in het bos te gaan lopen, maar dan op mijn sokken. Enfin, ik wist niet dat het zo'n zalig gevoel geeft om schoenloos door de modder te kleffen bij warm weer maar hoe de heldin zondag over die dikke stenen bergaf is gegaan, is mij een raadsel. De 2 wandelaars die we tegenkwamen moeten er ook iets van gedacht hebben toen ze ons op het einde beide op sokken door het slijk zagen ploeteren. Dinsdag had ik een dagje verlof en ben ik met Nicholas naar zee gefietst. Komend weekend ga ik zwemmen in de Sterke Peer trio-triatlon en individueel meedoen aan de kwart van Lommel.

Kwarttriatlon Kapelle op den Bos - leuk tussendoortje

Na drie weken van relatieve rust en kortere, minder intensieve trainingen, had ik er dit verlengde weekend terug zin in om wat meer te doen. Zaterdag op mijn 34e verjaardag begonnen met een fietstochtje van 80km waarbij vooral de warmte (35gr!) en stevige wind me toch parten speelden. Ik heb het tempo dan ook maar een pak lager gelegd maar wist wel dat het eerder de omstandigheden dan mijn conditie waren die voor de moeilijkheden zorgden. Zondag had ik met PeterVM afgesproken om met de fiets te gaan supporteren in Aarschot voor Vanessa en de andere BrTC-deelnemers (familie Neel, Ivan, PeterVB, PeterPh en Anna). Uiteindelijk hadden we na de terugrit 115km gefietst tegen een aardig gemiddelde vond ik zelf, toch rond de 28km/u. Het gaf in elk geval een fijn gevoel.

Maandagochtend was ik nog aan het twijfelen wat te doen. Steve ging in Loenhout nog last minute een sprintduatlon meedoen. Ik dacht eerst een lange looptraining te doen maar uiteindelijk koos ik met een daginschrijving nog te gaan meedoen aan de kwarttriatlon van Kapelle op den Bos. Vanessa schreef zich samen met Harald en Shara tevens nog in als trio. De start was pas om 17u dus we hadden tijd genoeg.

Het zou een goede test zijn om te zien hoe goed ik gerecupereerd ben, na de Ironman 3 weken geleden. Dan kon ik daarna bekijken of ik reeds verder kon beginnen opbouwen naar Almere, of toch nog langer moest rusten. Het was nog een ouderwetse kwarttriatlon met 1500m zwemmen en tijdens het fietsen stond er een stevige wind, die precies zowat overal in het nadeel stond (alsook bevestigd door de plaatselijke speaker die de deelnemende Hans moest vervangen). Als de conditie het toeliet zou ik nog ergens tussen 2u15 en 2u25 moeten kunnen halen. En anders zouden we het ons op gemakje doen.

Om 17u startten de dames voor hun 1500m zwemmen, met BrTC-ster Leen Coen aan de start. Trio's en heren waren 10 minuten later aan de beurt. Het zwemmen bestond uit een lengte van 750m in een breed kanaal, een 180gr keerpunt, en 750m terug, gevolgd door 2 smalle ijzeren laddertjes met 6 treden om vertikaal uit het water te geraken en verder de berm op te kruipen via een steile trap. Ik startte goed aan de buitenkant en vond een redelijk ritme. Na het keerpunt begon mijn (nochtans nieuwe) zwembril aan te dampen en ben ik toch een paar keer gaan slalommen. Ik kwam toch met een goed gevoel aan de ladder, maar verloor daar een kleine minuut omdat mijn voorganger niet naar boven durfde kruipen ... Met mentale en fysieke hulp van een wedstrijdmedewerker (en enkele scheldpartijen van wachtende atleten) sukkelde de mens toch boven, en ik er achter. Uiteindelijk 25'36" onderweg, niet fantastisch maar ook absoluut niet slecht.

In de wisselzone bleek Harald al 2 min weg na een strakke zwembeurt van Vanessa. Het zou dus moeilijk worden die jonge gast te gaan pakken tijdens het fietsen. Ik reed de wisselzone uit en onmiddellijk een stevige wind op kop. De benen ontploften en het eerste rondje van 3 werd geen al te groot succes. Ik denk dat ik door 10-15 man ben ingehaald alvorens ik dan plots een heel goed ritme vond om en bij km 10. En toen ging het ineens goed, één voor één haalde ik de atleten terug in, en er passeerden me nog max 1 of 2 tegenstanders per ronde. Waarschijnlijk had ik weer de fout gemaakt initieel op een te groot verzet te beginnen beuken. Harald haalde ik echter niet in. Na 1u39'34" fietsen (aanvaardbare 34.5km/u op dit parcours met de wind) wisselde ik. Ik had wel wat tijd goed gemaakt op ons trio, maar omdat ik natuurlijk alleen moet wisselen, was Shara 2 minuten vroeger beginnen lopen. Dat werd dus nog een taaie klant aangezien ze een 44' in de benen heeft op 10km.

Het lopen begon heel goed met een tempo richting 15km/u. Veel draaien en keren door de straatjes (en geen bochten afsnijden!) en op het einde van de eerste van opnieuw 3 rondes, zag ik Shara voor me uit lopen. Bij het passeren van de finish riep Harald dat ze nog 30" voor me liep en Leen ongeveer 5(!) minuten. Ik moest weinig snelheid prijsgeven tijdens de 2e ronde en kon Shara zo halverwege de toer inhalen. Tegen het einde, na 6.5 km zag ik ook Leen in de verte. Dat was een goede motivatie gezien mijn benen toch wat moe begonnen te worden.

Aan km 8 haalde ik Leen in (10min vroeger gestart), die vooral een zeer sterke zwem- en fietsproef had afgelegd (top 10 bij de dames). Aan haar snelheid te zien, was ik er wel van overtuigd dat ook Shara haar nog zou inhalen. Ik finishte uiteindelijk in 2u19'45" (77e plaats op 170) met dus nog een prima loopproef in 42'04", zonder groot verval. Het was wel de eerste keer dit jaar dat ik in het deelnemersveld vooral het verschil had gemaakt tijdens het fietsen, ondanks de bedroevende start.

Ik ben uiteindelijk zeer tevreden over het resultaat. Ik was in staat dezelfde snelheden te halen als in de wedstrijden voor de Ironman, terwijl ik zelfs de dagen voordien niet had stilgezeten. Ook de recuperatie verloopt perfect, al zit ik opnieuw met sinusproblemen sinds het openwaterzwemmen vorige week. Te veel temperatuurverschillen en pollen vrees ik de laatste week. Ik ben alleszins blij dat ik meegedaan heb in een goed georganiseerde wedstrijd.

Richting Almere

Gisteren is mijn wedstrijdpakje aangekomen voor de wedstrijd in Almere. Het gaat hier immers om het EK lange afstand en dan dien je een officieel nationale outfit aan te trekken om in de uitslag voor te komen. Aangezien het aantal Belgen per leeftijdscategorie beperkt was, was er geen probleem voor Mirco en mij om 'geselecteerd' te worden.

 

Ondertussen is ook de planning richting Almere opgesteld. Gisteren heb ik ondanks nieuwe hooikoortsproblemen, een 1600m gezwommen in openwater. Vanaf vandaag drijven we ook de afstand van de looptrainingen terug op boven de 10km.  Zondag ga ik mijn eerste langere fietstocht doen sinds Klagenfurt, richting Aarschot (supporteren voor de wedstrijd daar). Komende maandag ga ik bij goed weer mogelijk ter plaatse nog inschrijven voor de kwarttriatlon van Kapelle-op-den-Bos. Vervolgens heb ik al ingeschreven voor de sprinttriatlon van Eupen, de halve triatlon van Eupen (trio - zwemmen en lopen) en de kwarttriatlon van Lommel. Eind augustus ga ik ook nog 4 dagen met Elia naar de Pyreneeën voor Climbing for Life.

 

Iets minder pure eenzame trainingen dus en wat meer afwisseling in de activiteiten. En dan zien we wel of we de conditie van Klagenfurt nog terug vinden in Almere. De druk is van de ketel maar de motivatie is nog groot.

Recupereren en slapen ...

De eerste dagen na zo'n IronMan voel je jezelf een soort van ADHD-er met een te grote voorraad aan adrenaline. De benen doen nog een tijdje pijn, maar rusten blijkt toch moeilijk door de schijnbaar blijvende euforie.

 

Woensdag was ik al even naar de openwatertraining gefietst om enkele clubgenoten te groeten, maar voor de rest heb ik de eerste 5 dagen na de wedstrijd niks sportiefs gedaan. Maar zoals ik dus ookal zei wil dit niet zeggen dat ik al uren en uren kon slapen. Integendeel, ik geraakte 's nachts nog steeds niet in slaap en stond 's ochtend doodmoe op.

 

Zaterdag begon dan toch eindelijk de euforie plaats te maken voor vermoeidheid. Ik heb zowat de ganse namiddag geslapen tjdens de eerste 150km van de Tour de France, en een rustig fietstochtje tot bij Steve (samen naar de Rode Duivels kijken) deed nadien werkelijk deugd.

 

Zondag heb ik de eerste clubtraining terug mee gedaan, een fietstocht van 80km met vooral fietsers uit groep 2. Dat gaf me de mogelijkheid rustig te recupereren in de lage hartslagzone, behalve tijdens de extensieve stukken waar mijn hartslag ook perfect in de iets hogere zone kwam. Het lichaam lijkt dus stilaan goed te herstellen van de inspanningen. Zoals een beetje verwacht moest ik de fietstocht van 3 uur wel opnieuw 'bekopen' met een middagdutje van dezelfde duurtijd. Gelukkig werd ik nog op tijd wakker voor de spannende finale van de Tourrit en de ontknoping van Wimbledon.

 

Vanavond gaan we terug een loopje doen met de club. Benieuwd hoelang ik dat vlotjes ga kunnen volgen. Morgenavond een uurtje zwemmen, en dan woensdag weer een dagje rust. Zo zullen we eind juli wel klaar zijn om nog 6 weken terug deftig op te bouwen richting EK lange afstand in Almere.

Ironman Austria - Statistieken

Ironman Austria - 29 juni 2014